Plattdeutsch

Suchen:

> Übersicht
> Neuste Einträge
> Am häufigsten aufgerufen

Kategorien:
> De plattd��tsche Eck von Detlef Kolze
> De plattdüütsche Eck von Detlef Kolze
> Gedichte in Berliner Mundart
> Geschichten in Mundart
> Mundart- Gedichte
> Plattdeutsch
> Plattdeutsche Märchen
> Plattdeutsche Sprichw�rter
> Plattdeutsche Sprichwörter

 
  Karl Riekmanns Mellumfahrt
 

von Friedrich Wellmann *16.10.1870


gefunden in "Wat so de richtigen Jägers sünd"
Herausgegeben im Juli 1923
vom Friesen=Verlag Aktiengesellschaft
Bremen=Wilhelmshaven


"Dat weit doch de Dübel", sä Korl Riekmann, de Vagelfründ und Vagelkenner, eens Dags bie'n Morgenkoffiedrinken to siene Fro, "datt de Professers jümmer sone Dussels sünd von wegen Scheerm staan laten und sowat". He harr just eenen Vagel=Artikel in'r Werserzeitung vör sick, wo dat ook wedder in to lesen stünn. - "Mi kann sowat nich passeren, dat kann ick Di man seggen! Wat wi, de Kooplü'e, sünd, de hefft doch mehr praktischen Verstand." - "Na Korl", meende de Fro nu, "Du hest doch ook woll all mal wat vergäten. Späl Di man nich so up, anners lacht se Di na'sten uut, wenn Di dat nu ook mal so geiht." - "Dat is garnich mäglich, Mudder!" röp Karl febrig, "dor pass' ick väl to genau up mienen Kanneel, kann ick Di seggen! Aber sone Professers hefft ja woll ummer allerlei Grappenkram in'n Kopp; anners kann ick mi dat garnich denken. De hefft doch in'r School' räken nix to doon, as datt se de Jungens wat vertellt, wat de garnich weeten willt, und anners liegt se to Huus up'n Soffa und smökt." - "Hör nu man up mit dat Schimpen", ünnerbrook em Mudder Riekmann, "und lat de armen Keerls man tofrä'en. Hier, kiek Di den Breef an, de up'n Disch liggt. He is uut Oldenburg, und de Afsenner heet, glöb ick, Schütte oder sowat d'r her". - "Wat! Schütte?" röp Karl hastig, und langde gau na dat Schrieben, "scholl dat an Enne wegen Mellum wä'en?" - He reet em up, lees und sprung von sienen Stool in'r Höchde, "Hurrah, Mudder! Dat is fein! Ick kann de Fahrt na Mellum mitmaken. Tokamen Sündag schallt losgaan." - "Mellum?" froog Mudder, "is dat nich de lüttje Insel, wo all de Seeswaalken bröd't?" - Se weer ook all so'n bäten vagelkunnig von ehren Mann her und woll em dat nu bewiesen. "Richtig!" anterde he und kloppde ehr up de Schuller. "Nu kiek, Du wweßt jo bannig Bescheed. Paß up, uut Di ward ook noch 'ne richtige Vagelkennersfro!" - "Nee, nee!" röp se, "dar laat mi mit uut! Ick weet garnich mehr, wonähm datt ick mit miene Saken blieben schall för all Diene Vagelbuurkens in'n Huse. Vergaan' Freedag hest mi wedder twee in'r Käken henstellt, eenen up'n Schrank und eenen up'n Disch. Nahsten stellst mi woll noch twee up'n Füürheerd, und denn kann ick nich mehr kaken." - "Na, wäs' man sinnig, Mudder", sä Karl, "hest ja ook 'ne Tafel Schacklade för krägen, nich? Dit sünd nu ook ganz warraftig de leetzden wä'en". - "Dat hest Du all bie'n teinten seggt, und nu sünd't'r fiefundsäbentig", süfzde de Huusfro und dachde an ehre blanke Käken. - "Nu dreih ick fix af up'n annern Kurs", sä Karl to sick, und fung foors wedder von Mellum an, datt dat all lang sien Hartenswunsch wä'en weer, dar mal hentokamen, und nu weer dat endlich so wied. "Und Rektor Schütte in Oldenburg, de kennt den Kram und hett de ganze Geschichte in'n Swung bröcht; dat is för mi 'n dubbelten Spaß, mit den Mann na Mellum to föhren". He gung'n paarmal in'r Stuben up un dahl und reew sick de Hänne, denn bleef he vör siene Fro bestaan und sä: "Du, dar geiht't öber See! Fein, wat?" - "Wenn Du aber nu seekrank wardst, wat denn?" meende se angstig. - "Je, wat denn! - Denn? - Denn? Na, denn ward dat woll an't Spee'n gaan." - Karl sien Gesicht wurd all wat eernster bie den Gedanken, just as wenn so'ne Wulke öber'n blauen Heben von siene Freide trokken weer, und he keek still vör sick hen. - "Dat schall aber ganz wat Gräsiges wä'en", fung Mudder nu wedder an to unken, "dat seggt se alltohopen. Wenn't nich uphören deit, speet'n sick ja woll rejell dat ganze Maag und Gedarms mit uut. Igittigitt! Gifft dat denn gorkeen Middel drgegen?" - "Middel?" sä Riekmann bedächtig, "mehr as toväl! Aber, wat se helpen doot, dat is'ne annere Frag'. De een seggt, Speck is dat beste, an'n Segelband anbunnen und denn jümmer up und dahl sluckt, um datt de Hals glatt ward; denn geiht dat nahsten lichter. De Schosteenfegers makt dat mit ehre Bessens ja just so bie'n Aben. Ick mag't man nich doon, heff ook keenen richtigen Segelband nich. Von Dage is dat jo allens so'n Poppierkram, und wenn de denn bie'n Uphieven ritt, denn blifft dat annere Enne in't Lief sticken und ick krieg dar'n Bandwurm von". "Hör up, hör up", röp de Fro; "dar kann'n jo alleen von't Anhören seekrank werden!" - Karl weer nu aber in'n Schuß und lachde all wedder. "De annern meent, nix äten weer dat beste. Wo nix in weer, konn ook nix ruutkamen. Nu seggt de Drüdden aber, dat weer just gat leegste. Nee, ollig wat äten! Eier, Schinken, Bodderbrot und sowat. Und ick glöf ook meist, dat leetzde is dat richtigste. Dat willt wi man anwennen!" - "Dat schient mi ook so", sä Fro Riekmann, "dat geiht ook bäter as dat Speckslucken an'n Segelband." - Darbie bleef dat denn.
Den Morgen, as de Reis' losgahn scholl, harrst dat mal sehn moßt, wat Riekmanns Korl dar all vör Dag und Dau rinprammsde. He moß toleetzt räken eenen Boxenknoop apen maken, anners kreeg he garkeen' Luft nich mehr. Und denn güng't los, allens fein to rechte Tid, allens fein öberleggt, nich so hasterdebaster as bie so'ne ohlen Professers. Nee, sowat geef't bie Karln nich! Dat weer so'n Koopmann. Anneliese, wat siene öllerste Dochter weer, würd all 'ne Stunne vörher up'n Bahnhof schickt, um datt se de Fahrkarten ook kreeg, und 'ne halwe Stunne vör Affahrt seet Vadder all putzmunter in'n D=Zug na Oldenburg=Wilhelmshaben und harr nu fein Tid. He leeg' sick lang uut'n Finster und harr siene Höge an all dat Leben, wat dar up'n Bahnhof weer. Denn keem ook noch sien Fründ Hannes Denker. Dat weer ook so'n Vagelkunnigen, und de woll ook mit na Mellum, harr ook von Schütte 'ne Inladung krägen.
"Dunnerlichting", schimpde de glieks bie'n Instiegen, "is dat hier aber 'n schiddrigen Wagen! Dat schall 'n D=Zug wesen? Na, sowat gifft't ook man in Oldenburg!" - "Ach wat", sä Karl, "Du hest ook jümmer wat to queesen. Frei Di doch, datt Du eersten mal säker sitten deist und mit na Mellum kummst. Segg mal, Hannes, hest Du ook wat för de Seekrankheit daan?" - "Nee", anterde de, "man 'n olligen Buddel Koorn hebb ick bie, und wenn mi denn nahsten so is, as wenn, denn nehm' ick foors 'n Lüttjen, und denn kann mi de ganze Seekrankheit up'n Puckel sitten gahn." - "Djunge, Djunge", schuddkoppde Riekmann, "wenn dat man good geiht! Ick heff all veer Eier und een Veerdelpund Schinken binnen. Dar kann ich denn all wat von hergeben, wenn't nich anners is." - Hannes keek na'r Klock: "Vor mienetwegen kann't nu losgahn." He bög sick uut'n Finster, "Du Korl", säh he, "is dat ook de richtige Zug? De Klock is all veer Minuten öber de Tid!" - "Hurregutt", platzde Korl los, "wenn Du doch dat verdammte Queesen nahlaten wollst! Oldenburg - Bahnstieg 1, dat weest Du doch, und denn steiht dat nedden ook an't Brett. De Oldenburgers hefft jümmer Geduur und böt't de Lackemotive mit Törp. Töf dat man sinnig af, willt woll 'ne Zäge kriegen, wenn't ook man 'ne swarte is. Ick bün doch keenen Profeffer nich, de na Buxtehude föhrt, wenn he na Brinken will? Nee wi Kooplüe - ßüh! nu geiht'e all los. Also Vulldamp vörup na Mellum!" -
In Huchtingen holl de Zug an. "Nanu fallt aber'n Ape uut't Neest!" röp Hannes, "de D=Zug höllt doch anners nich in Huchtingen?" - "Lat em man", trostde Karl em, "mag woll wat an'r Maschin' kaputt wä'en." Aber so ganz ruhig weer he doch ook nich mehr. Und dat weer doch de Dübel" Ook in Heidkrug harr de ohle Maschin' wedder so'n Defizit oder so d'r wat her, und in Delmenhorst güng dat sogar upeens wedder retour. Nu keek Karl aber vergrellt uut'n Finster und woll just fragen, wat dat hier eegentlich för 'ne Fahreree weer, da mak' de Schaffner all de Dör apen und röp: "Na, wat makt Ji denn hier vör Kalenners? Willt Ji wöller trög mit na Bremen? Dat duurt aber noch 'ne gode Stunn'!" - "Wat?" schreeg Karl, und sien Haar güng em to Barge, datt de Hoot ollig 'n Stuck na baben rutschen dä, "na Bremen? Den Dübel willt wi na Bremen! Na Wilhelmshaben willt wi mit'n D=Zug!" - "Mit'n D=Zug?" griende de Beamte, wat so'n ohlen Griesbart weer, "na, wenn't so is, denn stiegt man gau uut. Wat de D=Zug is, de is vör 'ne goode Veerdelstunne uut Delmenhorst afgahn. Scha'e, datt he son'n groten Vörsprung hett, anners harrt Ji best noch achteran lopen konnt." - De beiden sä'n nix. "Hefft Ji denn noch keenen D=Zug seen?" froog de Beamte nu, "de sütt doch verdammt anners uut as düsse ohle Krippensetter hier!" - Nu keem Hannes umhoog: "Hebb ick jo all seggt! Aber wi sünd doch up'n eersten Bahnstieg insteegen; dar scholl doch de D=Zug stahn! Wo weer de denn?" - "Dat hett ook allens siene Richtigkeit", lachde de Ohle, "aber de D=Zug stünn VÖR düssen Bummelzug; dat annere Geliese is noch kaputt von dat Ungluck gistern up'n Güterbahnhof. Hefft Ji denn dat Schild nich lesen: "D=Zug nach Wilhelmshaven vorn!?" - Karl dachte an siene Fro, und wat de seggt harr von wegen Upspälen und öber de Professers schimpen. Dat weer Is up siene Hitt. He sä also nix und keek Hannessen an, "und de Buur keek de Uhl' an und de Uhl keek den Buurn an." De Schaffner güng denn fudder und lach' sick eenen und vertellde dat siene Kollegen. De harrn denn ook ehren Spaß an de beiden bedröften Sünner, de dar jümmer noch an ehren "D=Zug" stunnen as Bodder an'r Sünn'. Upeens richtde Riekmann sick up und röp: "Ick heff't! Minsch, wi nehmt 'n Auto! Lat 'ne Koh kosten, wi hefft ja keene!"- Nu stüürden se denn los und sochden na'n Auto=Stall. Ja, een Auto weer da, aber de Schafför weer just ünnerwegens na Bremen und keem erst na 'ne Stunne wedder, und dat soll tweedusend Mark kösten. - Wennehr datt se denn in Wilhelmshaben weern, frogen se all'n bäten benaut; tweedusend Mark weer denn doch keenen Pappensteel nich. "So gegen olben känt Se da wä'en, wenn allens good geiht!" - Um tein scholl aber de Damper all in See gahn. Dat weer also wedder mal nix. - Eersten weern se noch 'ne Tid lang vergrellt und still, aber denn keemen se wedder up'n Strump. - "Man blot schade um de Eier und den Schinken!" sä Karl, "de hebb ick nu för Kattensnuuf verputzt." Aber Hannes meende, he harr ja nu noch sienen Koorn, und nu weer em ook so, as wenn; also: "Auf ihm! Nicht gezittert!" De Koorn warmde jem nu dat Harte und makde dat Wä'er in jem ehre Koppe wedder hell. Se schickden foors 'n Telegramm na'n Damper "Willkommen", Wilhelmshaven, Neue Schleuse: "Falschen Zug benutzt. Kommen nicht", und damit weer de Mellumfahrt vörditmal afdaan.
"nu Makt wi 'ne lüttje Wannerung nah Grüppenbüren und dar so langs", sä Riekmann, as se uut'r Post wedder ruut keemen, "dat is ook wat feines! Dar gifft dat ook allerlei Vagels, wenn ook just keen' Brandseeswalkens nich und keen Strandlöpers und Mövens." - Se stromerden also drup los und seeten mal hier, mal dar in'n Gasthuus und harrn sick up't leetzde beiden son'n lüttjen Apen upsackt, so datt se all de Vagels jümmer glieks paarwies seegen und knapp mit'n Abendzug na Bremen mitkeemen.
Karl harr doch bannig scheep laden, as he an'r Borg keem. He föhlde dat ook sulbens in sienen Kopp und in sien Beenwarks: de een' brummde, und de annern wolln jümmer hü statts hott. Aber an'r Huusdör reet he sick tosamen: man blot Mudder nix marken laten; nix seggen von den verkehrten Zug; anners harr de Targeree ja keen Enne nich. -
Fro Riekmann seet noch up. Se harr just wat von Rudi Kinau lesen öber de Nordsee bie Storm und Nebel und harr nu son bäten Angst krägen, von wegen wat ehr Karl nich an Enne afsapen weer in dat ohle gefährliche Water, oder Havarie krägen harr oder an de Seekrankheit doodgaan weer. Dar keem he aber all an und klöterde mit de Slötels an'r Dör. Freidenfroh löp se em nu entgegen. - Vadder harr den Hoot son bäten scheep up dat eene Ohr sitten, stunn aber stramm dar; he harr sick man mit de eene Siede fast an de Dör randrückt, um datt he ook jonich wackeln dä. Bäter is bäter! - "Na, Mudder?" sä he, und neem den Hoot mit'n feinen Swung af, "wo geiht Di dat denn noch? hihi." - Mudder weer tofrä'en, datt se em wedder harr und röp: "Is man good, datt Du wedder lebennig to Huus büst. Ick harr mi so all ungeähr dood angstigt. Weer't denn ook nich to slimm dar buten up dat ohle grote Water?" - "Na, dat kann ick Di seggen! hihihi! Dat weer'n Storm! und de Bülgen! höger as de Dör!" He woll na baben kieken, leet dat aber foors nah, denn he weer bie dat Manöver ungefähr achter öber kippt. "Aber fein weer't doch! Dat kann ich Di seggen! hihihi! Huck!" - "Och, Du arme Keerl, hest Di gewiß den Buuk verkullt in'n Water, datt Du son'n Hickup hest." - "Ja, dat kann ick Di seggen - huck! - dat weer bannig koold, - hihi - bannig, bannig koold! - huck!" - de verdammte Stu - Stuurz - see weer aber ook to slimm!" - "Wist'n Grog hebben?" froog Mudder iebrig. "Nee, man jo nich, ick heff all so genug von - huck - dat ohle Water! hihihihi!" - "Segg mal, Korl, wat lachst Du denn jümmerto? Hett dat dar so väl to lachen gäben?" - "Na, Mudder, - huck! - dat kann ick Di seggen! De Lachmövens, dar konn'n sick rein kaput lachen öber. Nee, wat hefft wi lacht! hihihihahahaha! - huck!" - Mudder keek em nu son bäten nahdenklich von'r Siede an. "Nu man sinnig!" sä se denn, "kumm doch man eerst in'r Stuben rin und gah man eerst mal sitten!" - Karl neem sick nu tosamen, dreihde mit'n Swupps von'r Dör af und stüürde vör Gewalt liekuut. He keem denn ook mit son'n Hektschuß öber de Deelen na'n Stohl hen und batzde dar rin, datt dat ganze Aetgeschirr, wat noch up'n Disch stunn klätern dä, und denn griende he as so'n Honnigkokenpeerd. Siene Fro konn nich recht klook werden uut dat Theater. "Korl", meende se denn, "hest Du eegentlich toväl drunken oder wat is dat mit Di?" - "Ick? - drunken? - huck! - so good as nix, man schieret Seewater von de Stu - Stuurzseens und bie'n Uutbooten. Aber dat geiht in de Been, ka - kann ich Di seggen, just as son lüttjen Koorn - huck! - Aber fein weer't doch! kann ick Di man seggen." - "Ick hefft jo seggt, Korl, dat vermuxte Seewater, dat is ganz wat Leeges! Heft Du denn ook de Seeswaalken to seen krägen?" - "Na", hickupde Karl, "dat kann ick Di aber seggen - huck! dat weern woll hunnertdusend Stuck, und dat weer dar'n Qualm von all de Brandsweekaalken, nee Brandkaalsweeken - huck - krank - nee, dat kann ick gornich seggen. Hihi! Ick glöf, dat kummt allens von dat vermuxte Seewater. Aber fein weert! fein - fein, kann ick Di seggen." De Kopp sackde em up de Bost, he nasselde noch wat d'rber und slöp in. Mudder harr denn ehre leebe Not, datt se em mit allerlei "Huck" und "Hihi" in't Bedde kreeg. Dat duurde aber keene Minute nich, und he snorkde as 'ne Säg' in'n Backaben. - Siene Fro schuddelde een öber't annere Mal ehren Kopp und meen' bie sick: "So'n Seewater hett doch bannige K'rasch, dat grippt de Minschen doch hellschen an. Wenn dat nich mien Korl weer, denn sä ick, he weer düchtig duun. Dat vermuxte Seewater!" - Denn güng se ook to Bedde.
As Rieckmann den annern Morgen upwaken dä, weer dat so gegen Klock tein hen. Em harr gräsig drommt von Seefahrt und Versupen und all son'n Kram. He swomm in hoge Bülgen, und an Land stünn siene Fro und röp em jümmerto. Just woll he wegsacken, denn wakde he up. As he de Ogen apen makde, stünn Mudder an sien Bedde und harr'n Breef in'r Hand. "Korl", röp se, "stah up, nu is't Tid, hest lang genug slapen, Du ohle Fisematentenmaker Du! Dien Seewater hebb ick nu spitz krägen! Hier is 'ne Postkaart von Rektor Schütte. Ick heff se all lesen und weet Bescheed. Schölst Di wat schamen! Son olen Keerl und denn noch lägen! Ick kann mi dat all half und half denken: Bang harrste vör't Uutlachen von wegen Diene hochnäsige Redensarten öber de Professers. Nu büst Du sulbens ook mal son Dussel wä'en. Aber dat geiht jümmer so: elkeen' kriggt, wat he ert is. Is Di aber ganz recht" und so güng dat noch 'ne Tidlang fudder. - Karl mak' Ogen as'n dodget Kalf und keem eerst langsam wedder to Verstanne. Muddern ehre Predigt hulp em darto. De weer just so good as'n Ammer vull kohlet Water. He reet nu de Ogen up und lees' de Postkaarten: "Lieber Herr Riekmann, es tut uns herzlich leid, daß Sie in den falschen Zug gestiegen sind. Wir mußten leider ohne Sie fahren. Bei windstillem Sonnenwetter war es prachtvoll, Ausbooten garnicht nötig. Brandseeschwalben waren etwa 500 Paare dort etc. etc. mit Gruß Schütte." - So, nu holl Di an'n Tuun, de Himmel is hoog. - "Na, wat seggste nu?" froog Mudder spietsch und keek em stief in de Ogen. Vadder Keek up de Bettdecke und sä gornix. - "Na, nu kumm man Koffie drinken", sä de Fro, "willt'r nich mehr von snacken, aber dat kann ick Di seggen, kumm Du mi man noch mal und späl Di so up und schimp up annere Lü'e, denn segg ick nix as: "Korl, denk' an Diene Mellumfahrt!" - -




 
   
     
   
     
      © by Nora Runge - Alle Rechte vorbehalten