Plattdeutsch

Suchen:

> Übersicht
> Neuste Einträge
> Am häufigsten aufgerufen

Kategorien:
> De plattd��tsche Eck von Detlef Kolze
> De plattdüütsche Eck von Detlef Kolze
> Gedichte in Berliner Mundart
> Geschichten in Mundart
> Mundart- Gedichte
> Plattdeutsch
> Plattdeutsche Märchen
> Plattdeutsche Sprichw�rter
> Plattdeutsche Sprichwörter

 
  So kannÂ’t kamen...
 

von Detlef Kolze

Dat eerste Maal, dat de Keerl sik den Koffie in de Jackentasch gaten harr, weer verleden Ostern ween. Den Avend vörher harrn se ornlich een to Bost nahmen, un so kunn he morrns nich in de Gangen kamen. In sien Kopp suus un bruus dat, as harr door een Â’n Immenswarm insparrt, un in sien Buuk klucker dat gediegen vör sik hen. Nu weer he all ünner de Bruus wesen, förwiss, man doorbi harr he sik ook noch grugelig den Rüüch verbrennt un denn meist de Armatuur afreten, as he versöch, dat Water aftostellen. So weer he all Â’n beten döör Â’n Wind, as he biÂ’t Fröhstücken opdüüker, un de annern anÂ’n Disch grienen soÂ’n beten vör sik hen, as se sien Liedensgesicht to sehen kreegen.

De Keerl wull door eerst nich mit ruut, wat em scheep gungen weer. Dösigen Kraam, brummel he. Sowat kann ja jeedeen maal passeeren un maal Â’n Kööm drinken, door kunn ja nüms wat gegen hebben, un överhaupt weer dat allens schietegaal un door bruuk nüms soÂ’n Gewees vun moken. Man bi düsse Sabbelee un bi sien Söken naÂ’n Utweg harr sik woll in sien Kopp wat verhakelt. Un denn passeer dat mit den Koffie.

De annern harrn dat nipp un nau mitkreegen, wieldess he sik sülbens door nich mehr op besinnen kunn. Mit soÂ’n Gesicht, as weer he all ut de Welt, harr he de Koffiekann nahmen, mit de rechte Hand as jümmers. Man denn glipp he mit de linke Hand in de linke Jackentasch, wieldess he nich ophören kunn mit siene verdreihte Sabbelee. Denn sparr he de Tasch Â’n Stück wiet open un pulsch door een richtig grooten Swapps vun den hitten Koffie rin. InÂ’n sülbigen Momang bölk he ook all loos, smeet de Kann so vigeliensch na de Siet hen, dat em de Rest Koffie inÂ’n Schoh leep, un denn güng he opÂ’n Batz koppheister. He baller mitÂ’n Dööts mang dat Geschirr, den Kääs un de Marmelaad, weih noch mit siene Arms all dat Döörnanner vunÂ’n Disch - un leeg door un mucks sik nich mehr. Siet düsse Tiet is em de klaare Faden för sien Leben ut de Hannen glippt. He hett siene Wohnung opgeben un drinkt nu den Koffie bloots noch ut de Jackentasch. Door hebbt se em Â’n lütten Pott rin neiht, dat nich glieks allens woller

ruut löppt. Dat Drinken mitÂ’n langen Strohhalm klappt all heel goot, ook wenn he oppassen mutt, dat he sik nich dat Muul verbrennt. Un wenn Minschen ut fröhere Tieden bi em to Besöök kaamt, denn gifft dat nie nich mehr Koffie - dat is beter för all tosamen.
 




 
   
     
   
     
      © by Nora Runge - Alle Rechte vorbehalten