Plattdeutsch

Suchen:

> Übersicht
> Neuste Einträge
> Am häufigsten aufgerufen

Kategorien:
> De plattd��tsche Eck von Detlef Kolze
> De plattdüütsche Eck von Detlef Kolze
> Gedichte in Berliner Mundart
> Geschichten in Mundart
> Mundart- Gedichte
> Plattdeutsch
> Plattdeutsche Märchen
> Plattdeutsche Sprichw�rter
> Plattdeutsche Sprichwörter

 
  Nachrufe
  von Detlef Kolze Sik dat Leben vun enkelte Minschen vör Oogen stellen laten, dat blifft jümmers wat heel un deel Besünneres. Doorbi geiht dat nich üm all den Lüttschiet vun Tahlen un Beleefnissen, man üm sowat as'n Tosamenfaten. Door mutt 'n Kunterfei bi ruutkamen, dat wi uus 'n Minschen as'n lebennig Wesen vörstellen köönt. Dat 'n doorbi veele Saken weglaten mutt, dat versteiht sik, un mennigmaal mag 'n door ook över strieden, of de Minsch nich ook noch annere Sieten harr. Man dat Versöken hett sien Weert - dat Versöken, uus een enkelten Minschen vör Oogen to stellen. In dat Berliner Blatt "Tagesspiegel" mookt se jüst dat an jeedeen Fredag. "Nachrufe" steiht baben över de Siet, un dat geiht jümmers üm twee or dree Minschen ut Berlin, de noch nich langtiet doot bleben sünd. Förwiss, de Ünnerscheden twüschen de Texten sünd door. Maal intresseert uus 'n Minsch mehr, maal minner, maal blievt wi villicht sogaar koolt. Man eegenlich is jeedeen Maal wat doorbi, dat wat Besünneres opbläddert un dat uus wiest, wat för wunnerbaare Minschen op uuse lütte Eer in de Gangen sünd. Wi mööt bloots maal nipp un nau henkieken. Wat Minschen sik allens utdenken doot, dat se över de Runnen kamen köönt, wat för Infäll se hebbt, wat för'n Packen mennigeen op de Schullern hett, ohn dat em dat daal haut, wat för'n Help Minschen för annere sien köönt, wat se verkehrt un unrecht moken köönt - för all sowat findt wi veele Bispillen. Mehrstendeels sünd dat normaale Lüüd, de door vörstellt ward, nich de Stars or de famöösen Grootsnuten. Lütte Lüüd, seggt wi oftins doorvun, un wi köönt an de Bispillen lehren, dat door oftins nix weer mit lütt. Wat dükert door för'n Klookheit un för'n Weten op, wat för'n Knööf un wat för'n Döörhollen. Wat hett mennigeen allens tostannen bröcht, ofschoonst dat licht ook maal op Schiet ut leep. Wat hett he för Reisen mookt, woveel Minschen hett he kennen lehrt, oftins ook famööse Minschen, de wüssen, wat se an düssen "lütten" Minschen harrn. Man nüms hett door groot wat mit her mookt, nüms bammel dat an de grooten Klocken un wull doormit Indruck schinnen. Un ook dat Starben ward nich bisiet schuuft, as dat in uuse Tieden so geern mookt ward, wenn allens meent, för't Jungblieben langt dat hen, wenn wi an uuse Butensieten rüm schrapeln doot. Mennigeen Minsch blifft op 'n heel un deel anner Aart jung, man opletz müss he jüst so in de düüstere Kist as all de annern vörher ook. Mi dücht, dat helpt uus bi't Leben, wenn wi dat Enn nich vergeten doot. So köönt wi dat Leben as'n groote Schangs ansehen - bit in de lesten Stünnen.


 
   
     
   
     
      © by Nora Runge - Alle Rechte vorbehalten