Plattdeutsch

Suchen:

> Übersicht
> Neuste Einträge
> Am häufigsten aufgerufen

Kategorien:
> De plattd��tsche Eck von Detlef Kolze
> De plattdüütsche Eck von Detlef Kolze
> Gedichte in Berliner Mundart
> Geschichten in Mundart
> Mundart- Gedichte
> Plattdeutsch
> Plattdeutsche Märchen
> Plattdeutsche Sprichw�rter
> Plattdeutsche Sprichwörter

 
  Wat mutt, dat mutt
  von Detlef Kolze Bi't Öllerwarrn von Mannsminschen gifft dat so Maleschen, door mag 'n eegenlich gaar nich över snacken. Man dat bringt de Knütten ook nich ut de Welt. Eerst arger sik de Oole, wenn sien binnerste Waterstatschoon nich in de Gangen kamen wull or wenn dat duur un duur, as harr he tominnst 'n Twintig-Liter-Blaas to'n Leddigmoken. Man dat harr sik wat mit twintig Liter, ook wenn sik dat mennigmaal so anföhlen dä. Mit de Tiet harr he sik door an wennen müsst, ook wenn em dat oftins 'n beten scheneerlich weer. So pass he dat af, dat annere nich jüst op em luurn, to'n Bispill bi'n Spazeergang. Un sik op'n Klo in de Piesel tosamen mit annere Mannsminschen an't Becken to stellen, dat mook he överhaupt nich mehr. Wat weer dat för'n Bild, wenn he door minutenlang stünn un linkerhand un rechterhand vun em wessel sik dat Personaal af, bloots he stünn door merrnmang as 'n Felsen in de groote See un kunn sik nich rippen un rögen, vunwegen dat bi em allens bloots suutjepiano aflopen dä. Desterwegen tööv de Oole jümmers, bit de Kabien free weer un he sik hensetten kunn. Denn harr he veel Tiet to'n Nadenken un Drömen, to'n Bispill vun de Kinnertieden, as se noch tosamen an'n Tuun stünnen un doorbi so hooch strullen as dat man güng. Dat weern noch Tieden, Jungedi, dach he. Eenmaal harr den Oolen een ansnackt, as he in siene Noot in jichenseen Eck an'n Tuun stünn. Of he dat nich wüss, dat sowat verboden weer buten in'n öffentlichen Raum, schimp de annere. De Oole dreih sik üm en keek den Keerl grantig an. "Du wist mi woll ümbringen mit diene dösigen Vörschriften, or wat?", gnurr he. Wenn't sowiet is, is't sowiet, segg ik di, un door ännert diene Vör- schriften gaar nix an. De annere wull wat seggen, man de Oole bölk em stracks wieter an. "Hest du dat maal sehen, wenn 'n Minschen sien Blaas ex- plodeeren deit?", fröög he. Grugelig süht dat ut, dat segg ik di, un dat pladdert allens överall hen, woneem dat na diene Vörschriften gaar nich hen dröff. Is dat villicht beter, as wenn door so'n beten wat an dien Tuun sprüddelt? Or weer di dat lever, wenn ik mi vörher sülbens ümbringen do, wieldat ik üm't Verrecken nich an dien Tuun schiffen much? Man vörher hang ik mi vör diene Heck noch 'n Schild üm'n Hals "Ik müss starben, wiel ik hier nich pinkeln dröff!", un denn warrst du sehen, dat du sülbens ook keen Vergnögen mehr an't Leben hest, wieldat se di all scheep ankieken doot, krakeel de Oole. De annere Keerl stünn mit open Muul un stier den spillerigen Dullbregen an, de door luuthalsig an't Schafudern weer. Un denn bölk de Oole noch: Wenn wi hier noch lang rüm stahn doot, denn mutt ik all woller, un denn fangt de heele Sabbelee vun vörn an. Un mark di dat: Watt mutt, dat mutt. So, mien Jung, nu is't noog, sä de Oole un stevel doorvun.


 
   
     
   
     
      © by Nora Runge - Alle Rechte vorbehalten