Plattdeutsch

Suchen:

> Übersicht
> Neuste Einträge
> Am häufigsten aufgerufen

Kategorien:
> De plattd��tsche Eck von Detlef Kolze
> De plattdüütsche Eck von Detlef Kolze
> Gedichte in Berliner Mundart
> Geschichten in Mundart
> Mundart- Gedichte
> Plattdeutsch
> Plattdeutsche Märchen
> Plattdeutsche Sprichw�rter
> Plattdeutsche Sprichwörter

 
  Orgelspeel
 

von Detlef Kolze

De Oole weer nich tofreden, ofschoonst he sik eegenlich freuen müss. Denn dütmaal harr he worraftig door an dacht, op'n Kalenner to kieken, un so harr he sik op'n Padd mookt na de Kark hen. Door geef dat an jeedeen lesten Middeweken vun'n Maand jümmers 'n Orgelkonzert, un he harr dat all oftins beleevt, woans düsse Stünn mit schööne Musik un 'n beten Sinneeren em dat Hart warm moken dä.

Dütmaal harrn se door wat heel un deel Besünneres trechtklütert - 'n lütte Feernseh-Anlaag, dat'n den Orgelspeeler op de Finger un op de Fööt kieken kunn. Dat is 'n wunnerbaare Saak, dach de Oole,
denn normaal is dat nie to sehen. Soveel Lüüd passt door baben gaar nich hen, un door harr woll ook de Füürwehr wat doorwedder.

Un so keek he bi't Lüüstern na de Orgel ook op de Biller in den Feernsehkasten un wunnerwark, wo fix de Speeler siene Finger över de veelen Tasten glippen leet un dat he doorto ook noch mit de Fööt hen un her tappen müss. Man de Oole mark ook, dat sien Seel op düsse Aart un Wies nich mehr so goot afspannen kunn as fröher.

Nee, de Oole weer nich tofreden. Op de eene Siet weer door wat, dat mook de Saak intressanter, un op de annere Siet güng wat ver-
lüstig. Wat wull he? Kieken, förwiss, dat weer schöön. Man de Orgel hören un sik vun nix afbringen laten, dat weer noch veel schööner. Un dat weer nich bloots veel schööner, dat weer ook jüst dat, wat em jümmers woller na de Kark hen locken dä.

Sowat gifft dat ook annerwegens in't Leben un dat nich bloots eenmaal, sinneer de Oole. Dat Feernsehn to'n Bispill is wat Schöns, un liekers fluddert se uus mit de veelen Biller vun de worraftig wichtigen Saken weg un puust uus den Bregen vull mit bunten Kraam. Maal stöört dat Snacken de Biller, maal is dat annersrüm.

Un so güng dat ook bi den Oolen in de Kark hen un her. Maal klapp he de Oogen dicht, denn plier he woller un bekeek sik neeschierig de Hannen un de Fööt. Man sien Seel wull doorbi nich so recht in't Loot kamen.

Desterwegen harr he bi't Feernsehn siet Jahr un Dag 'n klaare Kant fastleggt: Dat Dings keem em nich in de Bood. Anners weer 'n schöönen geruhigen Avend to faken bloots halvigen Kraam - twüschen Kieken un Utspannen, Lüüstern un Lesen. He wull den Kraam eegenlich nich sehen, un kunn dat liekers nich laten.

Düt Hen un Her weer em in de Kark noch maal so richtig düütlich worrn - maal dat Lüüstern na dfat Orgelspeelen un denn dat Kieken na de intressanten Biller vun den Speeler siene Hannen un siene Fööt.

De Minsch kann woll doch nich so veel opmaal beschicken, as he sik dat oftins inbilden deit, dach de Oole. Oftins is so'n beten weniger veel mehr.




 
   
     
   
     
      © by Nora Runge - Alle Rechte vorbehalten