Plattdeutsch

Suchen:

> Übersicht
> Neuste Einträge
> Am häufigsten aufgerufen

Kategorien:
> De plattd��tsche Eck von Detlef Kolze
> De plattdüütsche Eck von Detlef Kolze
> Gedichte in Berliner Mundart
> Geschichten in Mundart
> Mundart- Gedichte
> Plattdeutsch
> Plattdeutsche Märchen
> Plattdeutsche Sprichw�rter
> Plattdeutsche Sprichwörter

 
  Dat Wünschen
  von Detlef Kolze Wünschen mag sik de Minsch veel, un Dag för Dag kummt em doorför 'n Sackvull Vörslääg vun allerwegens her över'n Hals. He bruukt bloots den Feernsehkasten antoknipsen; un de wunnerbaarsten Droombiller flimmert em döör 'n Bregen. Wat hett düsse Millionär för'n vörnehm Huus, un wat dümpelt door för 'n grootorrig Schipp an de Pier! Un denn gifft dat in düsse Wunnerwelten ook noch all de schöönen Minschenkinner, de jümmers to Deensten sünd. Förwiss, de Minsch kann sik för sien Glück ook lüttere Saken wünschen, 'n neejen Feernsehkasten to'n Bispill or 'n Computer or 'n Knipskasten för elektroonsche Biller. Ook doorbi will uus de groote Reklaamwuselee kregel to Help sien. Un jüst so vull vun grootorrige Saken to'n Wünschen sünd de veelen bunten Zeddels, de ohn End in uusen Breefkasten fladdert. Wat wi doorbi jümmers mit bedenken schüllt, is de Fraag, wat den Minschen worraftig glücklich moken kann. De baadsche Schriebersmann Johann Peter Hebel hett dat in eene vun siene Kalennergeschichten vörmookt, woans dat mit5 de verdreihte Wünscheree op Schiet utlopen kann. Eegenlich, schrifft Hebel, weern Hans un Liese heel vergnöögt, man se harrn doch den Fehler, "der in jeder menschlichen Brust daheim ist: wenn man's gut hat, hätt' man's gerne besser". Un Hebel wüss, dat düsse Nor- maalfehler as Springborn för 'n grooten Sackvull "törichte Wünsche" funk- scheneeren deit. So güng dat bi de jungen Lüüd scheep, as de lütte witte "Bergfei Anna Fritze" bi jem in de Stuuv opdüker un jem dree Wünsch free geef. Toeerst weer Liese den annern Dag 'n beten unbedacht un sä, dat se to'n Eten geern noch 'n braden Wust op'n Disch harr. Schwupps kreeg se so'n Dings op 'n Disch tövert. Hans weer füünsch, dat nu een vun de dree Wünsch all weg weer un schimp, wenn ehr düsse Wust man bloots an de Nääs fast wussen weer. Dat passeer jüst so gau. Tja, un denn bleef de beiden nix anners över, as dat se de Wust mit den drüdden Wunsch vun Liese ehr Nääs woller weg tövert ward. "Und die armen Eheleute sahen einander an, waren der nämliche Hans und die nämliche Liese nachher wie vorher, und die schöne Bergfei kam niemals wieder", schrifft Johann Peter Hebel. Sien Raatslag: Wenn door noch maal so'n Wunnerwesen ankummt, denn schull 'n sik toeerst noog Klook wünschen, dat 'n weet, wat 'n sik to sien Glück an besten wünschen schull. Un as Nummer Seker meen he, dat 'n sik noch 'n bestännig Tofredensien wünschen schull. Un denn schrifft Johann Peter Hebel: "Alle Gelegenheit, glücklich zu werden, hilft nichts, wer den Verstand nicht hat, sie zu benutzen." Mi dücht, nu weet wi Bescheed, op wat wi bi uus Söken na dat Glück ganz besünners Acht hebben mööt.


 
   
     
   
     
      © by Nora Runge - Alle Rechte vorbehalten