Plattdeutsch

Suchen:

> Übersicht
> Neuste Einträge
> Am häufigsten aufgerufen

Kategorien:
> De plattd��tsche Eck von Detlef Kolze
> De plattdüütsche Eck von Detlef Kolze
> Gedichte in Berliner Mundart
> Geschichten in Mundart
> Mundart- Gedichte
> Plattdeutsch
> Plattdeutsche Märchen
> Plattdeutsche Sprichw�rter
> Plattdeutsche Sprichwörter

 
  Gemeen sien
  von Detlef Kolze Wat kann de Minsch gemeen sien, dach de Oole. He bekeek sik twee junge Keerls, de mit so'n Aart vun Water-Motoorrad vör de Küst hen un her brusen dään. Mit ophuulen Motoor güng dat in Kringels un Kurven un Bögen jümmers vun de eene Siet na de annere hen. Wat is dat för'n grugeligen Larm, schimp de Oole vör sik hen. De vermuckten Keerls köönt doch eenfach maal gegen wat gegen ballern, wünsch he sik. Jichenseen Steen ward door ja woll maal 'n lütt beten wieter ruut kieken, dat se sik door de Schruuf an toschannen mookt, dach he. Or dat Gnadderdings vun Motoor verreckt jem, wenn se all 'n beten wieter buten sünd. De Oole keek un lüüster, un nix doorvun passeer, afsluuts nix. Dat Bölken un Hulen vun den Motoor güng kregel wieter, un he müss sik dat wieter anhören. Oha, wunnerwark de Oole, nu harrn se dat Stüür so dull rüm reten, dat de beiden Keerls in't Water paddeln. De Oole grien, man de beiden swömmen stracks woller na ehr Bölk-un-Brumm-Dings trüch, un allens weer woller in de Reeg. Villicht heff ik ja eenmaal in mien Leben översinnliche Kräft, sinneer de Oole un streng sik vermuckt an: Motoor, bliff stahn, mummel he söben maal vör sik hen un weih mit siene Arms. Doorbi stier he dat hen un her brusen Dings mit 'n füünsch Gesicht an. Man nix passeer. Vörn weer de Bucht mit'n Krink vun dicke Felsen vull stellt, un door müssen de Gnadderbengels jümmers twischendöör bi ehr Hen un Her. Loos, rop op so'n Felsen, brummel de Oole un weih woller mit siene Arms. Man för dat Översinnliche harr woll doch nich noog Knööf in sien Lief un sien Seel. He keem in't Sinneeren un dach door över na, wat dat woll allens för Saken geef in de Welt, de Minschen in de Gangen hollt, vertwiefeln laat or toschannen mookt. Villicht sitt door baben een in de Wulken, dach he, un de grient sik een över düssen verdreihten oolen Keerl door ünnen an'n Strand, de meent, he kunn de Welt na sien Meenen stüürn, un wenn't bloots dat Afschalten vun'n Motoor weer. As de Oole denn woller op't Water keek, weern de beiden Bengels mit ehr Water-Motoorrad weg. Futschikato. Höört harr he nix, se weern eenfach weg. Of sien gemeen Wünschen doch wat tostannen bröcht harr? He kreeg meist 'n slecht Geweten, man nu weer dat tominnst woller ruhig an'n Strand. Wat kann de Minsch gemeen sien, dach de Oole nochmaal, tominnst in sien Föhlen un Wünschen. Man so as bi de mehrsten annern geiht dat Bööshaftige ook bi mi vörbi, wenn 't an't Doon un Handeln geiht. Un dat is ook goot so, denn anners seet ik woll all langen in't Kaschott, gniggel de Oole.


 
   
     
   
     
      © by Nora Runge - Alle Rechte vorbehalten