Plattdeutsch

Suchen:

> Übersicht
> Neuste Einträge
> Am häufigsten aufgerufen

Kategorien:
> De plattd��tsche Eck von Detlef Kolze
> De plattdüütsche Eck von Detlef Kolze
> Gedichte in Berliner Mundart
> Geschichten in Mundart
> Mundart- Gedichte
> Plattdeutsch
> Plattdeutsche Märchen
> Plattdeutsche Sprichw�rter
> Plattdeutsche Sprichwörter

 
  Op de Pell rücken
  von Detlef Kolze Oole harr sik 'n Strandkorf in Cuxhaben utlehnt. As he door ankeem, seten all twee junge Lüüd blangen düssen Korf. De Oole ruckel dat groote Dings So'n beten torecht, denn he wull op't Water kieken, un so seten de beiden frömmen Minschen nu direktemang vör siene Fööt. Un de beiden op ehr Deek mucksen sik nich. Se drömen vör sik hen, strakeln sik de Hannen un den Kopp, fluustern mit'n anner un smöken ehr Zigaretten, dat de Oole den Smook rüken kunn. De beiden mööt dat Geföhl hebben, dat se ja toeerst hier weern, dach de Oole - desterwegen blievt se woll door sitten, as wenn de Strandkorf jümmers noch leddig weer. Eerst arger sik de Oole door över, denn he kunn dat nich goot lieden, wenn em annere Lüüd so dicht op't Fell rücken doot. Man denn keem sien Gedankendrieseln in de Gangen. Wat weern dat woll för Lüüd, sinneer he, dat se door nix an finnen doot, wenn se sik direktemang vör anners een Minschen sien Fööt in'n Sand rekeln doot? De Oole lüüster twischendöör maal na den Bossen vun de junge Fru. Se leeg ja nu maal krall un pall vör siene Fööt un siene Oogen, un ehr Hemd fladder denn un wenn maal in'n Wind na baben. Veel weer door nich to sehen, dat weer klaar, un 'n besünnere Schöönheit weer de Fru jüst ook nich. Avers se harr noch düsse glatte junge Huut, de woll för jeedeen oolen Keerl 'n Vergnögen weer. Tominnst sünd de beiden geruhige Lüüd, gnicker de Oole still vör sik hen. Se mookt keen Larm un keen Krakeel, un so weer dat bloots dat Dichtanrücken vun frömme Minschen, dat em so'n beten unrusig mook. För sik sülbens kunn he sik so'n Opföhren afsluuts nich vörstellen, un so kunn he lüüstern, of he jichenseen Teken finnen kunn, dat de jungen Lüüd ook so'n unrusig Geföhl vun wegen de groote Neegde hebbt. Man de Oole kunn nix doorvun opspören. Villicht hebbt se eenfach den Oogenblick verpasst, dat se ohn Gewees wegrücken kunnen, keem em dat toeerst noch in'n Kopp, man denn weer de Oole seker: Düsse Lüüd ehr Föhlen funkscheneert anners as bi em. Se tickt nich so as he sülbens. Dat gifft dat op veel annere Rebeeten in't Minschenleben ook, dach de Oole, un wi mööt lehren, dat wi dat Anners-Ticken uthollen köönt. Denn mennigeen Saak föhlt sik toeerst 'n beten vigeliensch an, man jichenseen Malöör kummt doorbi nich tostannen. Dat weer ja ook bi dat Ranrücken vun de Lüüd an sien Strandkorf nich anners wesen - he harr sik na 'n Tietlang door op instellt, dat de beiden Frömmen door weern. Sogaar an so'n Lüttschiet as dat Op-de-Pell-Rücken in'n Strandkorf lett sik wat lehren, grien de Oole un klapp woller tofreden sien lütt Notizbook dicht.


 
   
     
   
     
      © by Nora Runge - Alle Rechte vorbehalten