In de Luft

von Detlef Kolze

Dat gifft Saken, de kann de Oole afsluuts nich af. To'n Bispill wenn he mit jichenseen Saak in de Luft hangt un kummt nich vöran. Or he kriggt nich ruut, of överhaupt wat passeert. Denn töövt he un lüüstert un löppt hen un her un ward unrusig. Wat em doorbi argert: Dat em düsse Unroh mit Lüüstern un Töven den heelen Dag döörnanner stökern kann.

Wenn jichenswat passeert un dat geiht mit Wuppdi vöran, denn is för den Oolen allens in de Reeg. He telefoneert or schrifft or packt sülbens mit an, un denn will he sehen: Nu ännert sik wat. Man wenn dat hakelt un dat geiht nich wieter un he sinneert, wat he nu noch doon kann, un em fallt nix mehr in - denn argert he sik.

Annerletz schick he an sien Jungen avends 'n elektroonschen Breef. Door harr he 'n Vörslag mookt för 'n Breef an den Hüürbaas, denn de wull dat Geld vun de Kaution nich vullstännig trüch betahlen. Normaalen Kraam för den Oolen, denn dat Schrieben güng em licht vun de Hand. Un he freu sik, wenn he siene Kinner mit düsse Schrieberee 'n beten wat helpen kunn. Man annerthalf Stünnen later fraag de Jung na, of de Oole all wat schickt harr. Förwiss harr he dat, schreef he trüch un schick sien Breef glieks nochmaal achterher. Is nu wat door? fröög he. Nee, jümmers noch nich. Verdammig, dat kunn doch nich angahn. He schick den Kraam nochmaal woller, tööv, keek op siene Telefoneerschachtel, fraag, tööv. Nix.

He seet un höör siene Arien vun Maria Callas. Eegenlich keem sien Seel doorbi in't Swögen. Man dütmaal lüüster he twüschendöör, of door nich wat pingelt harr. He keek na sien Telefoon. He fraag an un tööv unrusig. Nix. Wat steek door achter? Harr he wat verkehrt mookt? Is jichenswat twei gungen. Schull he villicht ...

Doormit weer dat in de Gangen kamen, wat de ole nich afkunn. Nu weer dat förwiss nich so, dat jümmers allens op'n Batz passeeren mutt. Dat geiht ja ook gaar nich in jeedeen Fall. Man wenn dat eegenlich ohn jichenswekke Knütten aflopen deit, so as to'n Bispill dat Schicken vun'n elektroonschen Breef, denn schull dat ook funkscheneeren un he wull nich rümsitten un töven. Oh, dat vermuckte In-de-Luft-Hangen, schimp de Oole un fummel woller na sien Telefon. Du büst doch oold noog. Worüm kriggt se di sogaar bi Lüttschiet jümmers woller faat, düsse verdreihte Unroh?