Pingeln

von Detlef Kolze
De Oole föhrt mit sien Rad baben op'n Diek. De Padd is man smaal. Vör em löppt 'n Minsch tofoot. Wat nu kummt, dat kennt de Oole goot. He pliert na vörn: Wo oold is de Minsch woll? Denn vun de Antwoort hangt dat af, wat de Oole mookt: Is de Minsch vör em so'n beten wat öller, denn mutt de Oole luut pingeln. Is he jünger, denn kann he dat nalaten un föhrt eenfach vörbi.
Liekers blifft de Prozeduur 'n unseker Speel, dat harr de Oole lehrt. Dat kann em jüst so passeeren, dat de öllere Minsch luuthalsig schimpt, ofschoonst de Oole pingelt harr: Door weer ja woll Platz noog, dat he door goot an vörbi kamen kunn! Wat dat woll schull mit sien Pingelee! So'n Undöög, annere Lüüd mit den Larm bange moken!
Dat Gegendeel passeer den Oolen jüst so all nääslang. Denn höör he achter sik dat Rhabarbern: He schull luut un düütlich pingeln, ehr dat he vörbi föhrt, vermuckt noch maal. Dat müss he doch weten, dat de Minsch 'n Schreck kriggt, wenn door miteens 'n Keerl op't Rad so dicht an em vörbi susen deit.
Dat Rhabarbern kreeg de Oole ook to hören, wenn he nich dull noog pingelt harr. Wenn he dat vörsichtig seggen dä, dat he woll pingelt harr, denn kreeg he as Antwoort: "Ich hab nix gehört!"
Denn un wenn holl de Oole sogaar an un wull dat verklaren, dat he moken kunn, wat he wull - dat weer jümmers verkehrt. Man doorbi ward bloots düütlich, dat de Minschen in twee Aarten sorteert warrn köönt: De eenen wüllt dat Vörher-Pingeln hebben, de annern nich.
Man ook dat weer noch nich de vullstännige Antwoort. Dat kunn de Oole an sik sülbens bekieken. Denn wenn he sülbens tofoot ünnerwegens weer un achter em pingel een Minsch op't Rad, denn weer oftins de eerste Gedank in sien Kopp: Is ja woll Platz noog op düssen Padd. Un wenn een an den Oolen vörbi susen dä, ohn dat he pingelt harr, denn schüddel de Oole den Kopp un dach: Döösbaddel! Worüm pingelst du nich, vermuckt noch maal?
So is de Welt, sinneer de Oole. Wat du ook mookst un weveel du ook simmeleeren deist, du kummst jümmers an Minschen, de dat verkehrt finnen doot.
Vörsichtig un achtsaam sien, dat is förwiss goot un richtig - ook wenn dat nich henlagen deit, dat all Lüüd tofreden sünd.
Un so blifft dat för den Oolen wieterhen so: Pingeln or nich pingeln - dat is de groote Fraag.