Honnig sugen

Wenn de Minsch glücklicher sien will, as he dat graad is, denn gifft dat na den Dichtersmann Jean Paul sien Meenen dree Möglichkeiten. De eerste Padd, schrifft he in sien Book "Quintus Fixlein", de geiht in de Hööchte: "So weit über das Gewölke des Lebens hinauszudringen, dass man die ganze äußere Welt mit ihren Wolfsgruben, Beinhäusern und Gewitterableitern von weitem unter seinen Füßen nur wie ein eingeschrumpftes Kindergärtchen liegen sieht." Dat funkscheneert so, dat sik de Minsch in sien Kopp 'n annere Welt torecht klütert. He fleegt mit siene Phantasie wiet weg vun de Eer, bit dat he all den Grugel nich mehr vör Oogen hett un bloots noch as 'n Paradiesvogel vör sik hen drömen deit "von seinem idealischen Mutterland".
Man Jean Paul weet, dat gifft veele Minschen, de afsluuts keen Schangs un keen Tiet nich hebbt, dat se so wegfleegen köönt. Denn se sünd fastbunnen an de worraftige Weltmit ehr Vörschriften un Opgaven un Plichten un wat weet ik noch allens.
Man Jean Paul hett noch 'n tweeten Vörslag, de geiht in de annere Richt - "gerade herabzufallen ins Gärtchen und da sich so einheimisch in eine Furche einzunisten, dass, wenn man aus seinem warmen Lerchennest heraussieht, man ebenfalls keine Wolfsgruben, Beinhäuser und Stangen, sondern nur Ähren erblickt, deren jede für den Nestvogel ein Baum und ein Sonnen- und Regenschirm ist".
Mookt wi dat so, meent de Dichtersmann, denn findt wi de veelen "mikroskopischen Belustigungen", un de sünd duurhaftiger as all de "Brunnenbelustigungen", de bloots för veel Geld to hebben sünd. Dat sünd in't Minschenleben nich de grooten Saken, de uus Glück bringt, man de lütten Saken in dat "bürgerliche Leben mit seinen Mikrologien". So'n Alldag hett vör veele Minschen nich bloots Lasten un Plagen, man ook veele "Honigblasen". So geiht dat, schrifft Jean Paul: "Kleine Freuden laben wie Hausbrot immer ohne Ekel, große wie Zuckerbrot zeitig mit Ekel." Man bloots dat eene or annere, dat langt na sien Meenen nich hen. De Minsch bruukt jüst so dat Hoochfleegen vun siene Phantasie as ook dat Rinkrupen in sien lütt Alldagsnest.
"Jede Minute, Mensch, sei dir ein volles Leben!" So heet de Vörslag vun den klooken Dichtersmann. Wi mööt de Welt mit ehr Schangsen un Gefahren utloten un doorbi schöön oppassen, dat wi hier un door tominnst 'n beten Honnig för uus suugt. Un dat Honnigsugen, dat dröff jeedeen na sien Fassong moken, tominnst wenn he doorbi nich op anner Lüüd ehr Fell döör t' Leben rutschen will.