Tüdeligkeit

Annerletz heff ik den Löpel mit Kakaopulver nich in de Melk för mien Jung löpelt - ik heff den Kakao in mien Teepott smeten. Dat hett sik de Oole mehr as dartig Jahren trüch maal in sien lütten Kalenner schreben. Un wieter: Dat hett mi to denken geben, un ik heff mi vun Harten wünscht, dat schull 'n End hebben mit mien Tüdelee. Hett avers nix holpen.
Un achterna findt wi in sien Schriefbook över all de veelen Jahren jümmers woller wat över dat Vertüddeln un Vergeten: Slappen in de Sauna stahn laten, Slötel jichenswo hen packt un nich wedderfunnen, in'n Gaarn stahn un den Namen vun'n Plant nich mehr weten, 'n annern Minschen in de Mööt kamen un vergeefs in'n Kopp rümsöken, woans de woll heeten deit un so wieter un so wieter.
As de Oole dat nu maal woller vör Oogen kreeg, weer em dat 'n lütten Troost. He harr jüst 'n paar Daag Urlaub op de Insel Juist mookt un weer woller in de Pension vun Heinz un Babsi wesen. Op Juist gifft dat veele Saken, de so sünd, as dat fröher maal weer, un ook de Pension mookt doorbi keen Utnahm. Lütte Stuben, Klosett un Brusen buten op'n Floor, Eten för all de Gäst op'n Slag avends üm Klock söss. Man Heinz is 'n wunnerbaaren Koch, un so will sik dat nüms döör de Lappen gahn laten - all de Gäst (un dat sünd oftins mehr as twintig) sünd to rechte Tiet praat un freut sik över Heinz siene Künsten - 'n feine Supp vörweg, frischen Salaat, leckern Fisch, ool maal 'n Wiener Schnitzel, denn Heinz kummt ut Öösterriek, un achterher leckere sööte Gerichten, ook maal Palatschinken or Kaiserschmarrn.
So weer Juist för den Oolen vunwegen Heinz sien Pension, den schöönen Strand, den Verkehr bloots mit Fahrrööd un Peer un de groote Seelenroh ook dütmaal 'n wunnerbaare Saak wesen. Liekers müss he sik ook in so'n Paradies woller över siene Tüdeligkeit argern. Dat füng doormit an, dat he bi't Afladen vun de Packelaasch den Koffer vun sien Fru op den Wagen stahn leet un bloots sien eegen Kraam in de Hand loos marscheer. Koppschüddeln bi siene Lüüd över so veel Dösigkeit.
Denn keem so'n Dag, dat he sien Mantel antrecken wull un dat vermuckte Ding nich finnen kunn. He mook sik Gedanken, wat door scheep gungen weer un in wekke Piesel he dat villicht vergeten harr - bit dat em in'n Kopp keem, dat he düssen Mantel gaar nich mit na Juist nahmen harr. Woller Koppschüddeln un Grienen bi de annern.
Doorto pass denn, dat de Oole bi't Afreisen siene grööne Regenjack in de Pension över'n Stohl leggt harr, doormit dat he to'n Adjüüs-Seggen freeje Hannen harr. Un as se denn mit de Packelaasch op'n Padd na de Fähr hen werrn, keem Heinz op't Rad achterher karjoolt un weih mit de grööne Jack ... Wat harr sik de Oole vör mehr as dartig Jahren opschreben? "Ik heff mi vun Harten wünscht, dat schull 'n End hebben mit miene Tüdelee. Hett avers nix holpen. Tja, sinneer de Oole. So is dat woll, un nu kiekt wi maal, woans dat wieter geiht.