Jan Kohrs

Jan Kohrs, he weer 'n Keerl vun'n Kopp to'n Moors. He smiet sien Jack un West bisiet un springt koppöver in de Schiet. De Oole wüss afsluuts nich, worüm em düsse verdreihte Riemel annerletz woller in'n Kopp keem. He wüss jüst so wenig, wat dat doormit op sik harr. Weer dat bloots düsse enkelte Riemelee? Or bammeln door vörn or achtern noch mehr Versen mit an? Geef dat villicht sogaar 'n vullstännig Jan.Kohrs- Gedicht?
Oook dat Internet kunn den Oolen bit nu nich helpen. Mehrstendeels gifft dat door keene besünnern Knütten, wenn wi 'n Gedicht söken doot. Wi tippt een or twee Riemels, un swuppdiwupp kriegt wi 'n Antwoort. Dat funkscheneert allens so goot, dat mennigeen sik in uuse Daag all Gedanken mookt, of wi uusen Grips överhaupt noch bruukt or of uus de elektroonschen Apperaaten nich dat Bewahren vun Gedanken afnehmen schüllt.
Man vun Jan Kohrs un sien Knööf kunn de Oole nix wieter opspören. He harr noch in'n Kopp, dat düsse Riemelee in siene Familie all in Kinnertieden opdükert weer - vun siene Öllern un Grootöllern or vun de Verwandtschaft in de Gegend vun Verden an de Aller, in Westen or Eystrup or Ahnebergen. Man dat liggt nu üm un bi sösstig Jahren trüch, un so blifft dat verwunnerlich, dat Jan Kohrs jümmers noch döör den Oolen sien Bregen ramentert, ofschoonst he doch anners allens Mögliche vergeten hett. Man he weet, so funkscheneert dat nu maal mit allerlee Saken, de twischendöör in'n Bregen verschütt gaht un denn miteens woller opdükert. Wat noch slimmer is: Wenn so'n Gedank eerstmaal in'n Kopp sitt, denn wuselt he door rüm un will keen Roh nich geben. Dat is jüst so as 'n Melodie vun'n Kinnerleed or 'n oolen Schlager. Of dat jüst passen deit or nich - dat suselt in'n Kopp un kann di meist fimmelig moken.
So güng dat den Oolen mit Jan Kohrs un sien Jack un West. Nu kann he bloots noch höpen, dat em jichenseen Minsch in de Mööt kummt, de em verklaren kann, wat dat mit Jan Kohrs op sik hett. Villicht findt sik ja een ünner de Lesers, de düssen vermuckten Jan Kohrs beter kennen deit as de Oole.