Gewidderluft

Sommertiet un Gewidder, dat höört tosamen, meent de Oole. Dat hett sik düt Jahr maal woller so richtig schöön wiest. Dat sünd denn düsse Daag, wenn wi bloots Fiduuz to'n Nixdoon hebbt. De stickenwarme bruttige Luft, de dumpig över de Eer hangt. De Sweet överall an'n Lief, dat Sik-Verkrupen in de schaddigen Ecken, un dat Lüüstern na dat, wat door kamen schall. Sowat höört ook vundaage noch to uuse Sommertiet mit to.
Förwiss, ook in de bruttige Gewidderluft hett jeedeen sien Alldagskraam to beschicken. Wi mööt inköpen un in't Huus 'n beten opklaren, wi hebbt in'n Gaarn wat to doon un mööt de Planten op 'n Balkon geeten. Wi hebbt den Gang to'n Breefkasten or wi mööt 'n Besöök moken.
Avers bi Gewidderluft duurt dat länger asannertiets, un wi achelt mehr rüm, wat dat för 'n grugelige Hitt is, de uus dat Leben swarr mookt. Un wi pliert na baben na de swatten Wulken hen, de jümmers swatter ward. Wi föhlt, wenn uus de eersten Windböen sachten strakelt.
Un düsse liese Wind is besünners schöön, wenn wi jichenswo nakelt in de Natuur liggen köönt un keen Mucks nich moken mööt. Eenfach bloots op de Welt sien un ünner'n Boom liggen, un dat gifft nix, wat uuse Seelenroh stören kann.
Ach Kinners, is dat schöön, swöögt denn de Oole un pliert na de Düüsternis an'n Heben un höört op dat Ruscheln vun'n Wind, dat jümmers luuter ward. De Bööm böögt sik deep rünner. De Luft ward köhliger. De Möwen kriescht as dull över den Oolen sien Kopp, as wullen se dat Gewidder bange moken un doorför sorgen, dat de Wulken mit den Regen doch noch afdreiht. Mehrstendeels fangt dat jichenswenn liesen an to rumpeln un to pumpeln. De eersten Blitzen flackert wiet achtern. Man dat mag ook angahn, dat op een Slag de Blitz grell oplüchten deit un uus bloots Sekunnen later 'n scharpen Dunnerslag üm de Ohren haut.
Denn is dat vörbi mit dat Töven in de bruttige Gewidderluft. Denn fangt dat Weihen un Ruuschen un Pladdern an, dat Störmen, dat Pulschen vun den grooten Regen. Un wi beleevt dat jeedeen Maal woller - dat verdreihte Kippeln un Wanken twüschen dat Janken un Lengen na den grooten Dunnerslag un dat Bangesien, wat nu woll allens passeeren kann, wenn de Natuur so unbannig wild ward. Gewidderluft eben, so as dat allerwegens in't Minschenleben is, seggt de Oole - schöön un grugelig to glieke Tiet.