Paul un Atze

De Oole un sien Fru hebbt keen Hund nich. Liekers weern se annerletz an'n Hundestrand. Dat har doormit to doon, dat dat door so schön ruhig weer - tominnst an'n Anfang. Nich veel Lüüd, veel freeje Placken. keen Footballspeelen. So as de beiden Oolen dat geern hebbt, wenn se an'n Strand sünd.

Man dat bleef leider noch so schöön still. As Paul opdüker, weer dat mit de Roh to Ennen. Paul weer 'n hibbeligen Hund, nich sünnerlich groot un 'n rechten Jammerlappen. He fiepel de heele Tiet för sik hen, as pedd em een op de Poten. Or beter: As stünn em een op de Poten un wübbel de heele Tiet suutje hen. 

Paul kunn woll nich anners un fiepel. He weer eben so'n rechte Wimmertrina. Un de Oole leeg glieks blangenan, Worüm so dicht? Wiel em de beiden Lüüd mit ehrn Paul vermuckt dicht op de Pell rückt weern. An'n Strand gifft dat oftins düsse Soort vun Lüüd. As kunnen se dat Alleensien nich uthollen, söökt se de Neegde vun annere Minschen.

As Paul na 'n Tietlang weggungen weer, keem Atze. He weer 'n swatten Pudel. De jiffel un fiepel överhaupt nich. Nich een Toon weer vun em to hören. He kunn swiegen as'n Steen. Avers siene Hunde-Muddi sabbel in eene Tuur, as wenn ehr Stille bange mook. "Nein, nein, Atze nein!", reep se jümmers woller. "Atze, komm hier her! Nein, nicht da! Hier Atze! Pfui!" De Oole achel still vör sik hen. Rings ümto bell dat wietaf vun Tiet to Tiet, maal deep un groff, maal hooch un fipsig. "Atze! Kuck mal hier!", höör de Oole de Stimm vun de Hunde-Muddi. "Ob er das wohl sieht?", fröög 'n Mannsminsch an ehre Siet. "Na, blöd isser nicht!", weer ehr Antwoort. Un woller reep se: "Atze! Komm zu mir! Och Atze!"

De Oole leeg op'n Rüüch un döös vör sik hen, so goot as dat man güng. Af un an böör he sik hooch un bekeek sik de annern Lüüd an'n Strand. Door weern Grootöllern mit ehr twee Enkelkinner. Dicht an de Waterkant seten twee junge Lüüd. He fotografeer de Deern vun all Sieten un vun baben un ünnen. Versteiht sik, dat ook dat Selfie nich fehlen dröff. De Oole sinneer. Of so'n Hundestrand villicht doch nix för em weer? He weer nich seker.

Mi dücht meist, dat mi Paul un Atze annermaal fehlen ward, sä he to sien Fru. Un he reck sik woller lingelang in den warmen Sand un klapp de Oogen dicht.