Mien Jehann

von Klaus Groth * 24.4.1819 + 1.6.1899 Ik wull, wi weern noch kleen, Jehann, Do weer de Welt so groot! Wi seten op den Steen, Jehann, Weest noch? bi Nawers Soot. An'n Heben seil de stille Maan, Wi segen, wo he leep, Un snacken, wo de Himmel hoch Un wo de Soot wull deep. Weest noch, wo still dat weer, Jehann? Dor röhr keen Blatt an'n Boom. So is dat nu nich mehr, Jehann, As höchstens noch in'n Droom. Ach nee, wenn dor de Scheper sung, Alleen in't wiede Feld: Ni wahr, Jehann? dat weer en Ton! De eenzige op de Welt. Mitünner inne Schummertied Denn ward mi so to Moot Denn löppt mi't langs den Rügg so hitt, As domals bi den Soot. Denn dreih ik mi so hastig üm, As weer ik nich alleen: Doch allens, wat ik finn, Jehann, Dat is - ik stahn un ween.