Allerwegens Jieperee

von Detlef Kolze Wat ruuscht, blubbert un bölkt dat döör uuse Welt, wenn door woller maal 'n hooges Deert ut de Schauspeeleree as Ehebreker opfullen is, eendoon of he nu ut de Filmwelt or de Politik kamen deit. Wenn de Minsch sik bunnen hett, denn mutt he ook tru sien, heet de groote Parool. Anners glippt he af vun den fasten Padd, de Monogamie heet. De groote Knacknööt liggt bloots door in, dat düsse Monogamie in de heele Deerten- un Minschenwelt nich de Regel, man bloots de Utnahm is, verklaart uus de Wetenschapp. Nich maal de Vogels, de uus oftins as Bispillen för't Tosamenhollen vun Mann un Fru vörstellt ward, sünd worraftig monogam. Fachlüüd hebbt eenfach maal bi de DNA nakeken, woans dat bi de Vogels ehr Kinner utsüht, of door Vadder worraftig Vadder is. Un wat hett sik wiest? Ook in de Vogelwelt gifft dat in't sexuelle Leben nix as Döörnanner, jüst so as bi Aap un Voss. Bit an 70 Perzent vun de Kinner hebbt 'n annern Vadder, as se dat eenlich hebben schullt, wunnerwarkt de Fachlüüd. Wat vun buten so püük un nüdelich utsüht, is achter düsse Butensiet nix as wilde Polygamie. De worraftige Tru in't Tosamenleben is mehrstendeels nix as 'n sachtmödigen Droom, meent de Wetenschapp. Un wat se ook noch ruutfunnen hebbt: De Fruunslüüd sünd op düt Rebeet nich een Spier anners as de Mannsminschen. Jümmers lüüstert un jiepert se achter jichenseen Keerl her, de Knööf un Murr hett un de sien Mackerhaftigkeit lang un breet ruutbammeln lett. Door stickt jümmers noch dat oole Munster achter, dat de Sippschaft ehr Wieterleben nich mit spiddelige un sachtmödige Fippse sekert ward - för dat Tügen vun Kinner mööt de Kraftbolzen ran. Un so passt de Fruunslüüd op, wenn ehr Vaddi ünnerwegens is un för de Familie wat to'n Snabbeleeren söcht, dat se annere Keerls schööne Oogen mookt un ornlich mit 'n Moors wackelt. Bi de Apen hebbt de Fachlüüd markt, dat de Wiever dat so ansläägsch un kneepsch anstellt hebbt, dat nüms jem doorbi bi'n Slawittschen kriegen kunn. Of düsse Wetenschapp nu för de Minschen wat helpen kann? Mi dücht, nee, denn ook wenn de Natuur ehr Speel so inricht hett, hebbt sik de Minschen nu maal vörnahmen, dat se dat anners moken wüllt. Un so lang mööt sik de jieperigen Sexsökers wieter versteken, wenn se op Tuur gaht. Wenn se snappt ward, köönt se dat ja versöken mit de Wetenschapp - as Entschülligung, dat se eegenlich gaar nich anners kunnen.