Utbalanzeeren

von Detlef Kolze

Bannig op't Muul fullen weer he vör'n paar Daag, so vertell dat annerletz maal 'n jungen Keerl. Mit 'n paar Frünnen tosamen weern se an't Probeeren un Öven ween, dat se een över'n annern 'n Toorn ut Minschenliever tostannen kriegen wullen. Düt Maal schull he den böversten Mann speelen, ofschoonst he anners jümmers an'n Grund steiht un de annern utbalanzeeren mutt.

Man düt Maal stünn he hooch in de Luft - un denn keem de Toorn in't Kippeln un Schuckeln. Un wat em meist den Hals köst harr, dat weer, dat de Minschen ünner em siene Been nich looslaten wullen. He harr dat jümmers noch in'n Kopp dat Geföhl, wenn 'n baben in de Luft steiht un fangt suutje an, na de Siet hen to fallen un kann sik nich bargen mit'n Sprung, wieldat 'n anner Minsch dat Been fasthollt. Dat weer 'n grugelig Geföhl, sä he.

Un denn verklaar he, woans dat geiht mit dat Opstellen un Utbalanzeeren un dat'n ook lehren mutt, allens loos un susen to laten un sik an de Siet to kullern, wenn't Tiet doorto is. Dat höört ook mit doorto, verklaar he, wenn se nich all tosamenballern wüllt un sik de Klüsen un Klöten un annerswat an'n Lief vermuusen. Dat allens harrn de Mannsminschen merrn in'n Toorn in ehrn Verstand ook klaar hatt, man se harrn dat nich fix noog op de Reeg kreegen - de Draht na ehr Arms un Beens hen, de weer to lang. "Keen op de Ledder steiht, de mutt sien Grips in de Fööt hebben", heet 'n oolen Snack, un anners geiht dat woll ook nich.

In düt Bild vun'n Mannsminschen-Toorn is ook de halvige Stellaasch för de Minschenwelt mit to bekieken, dücht mi. Dat Mit'nanner vun Minschen, dat Fasthollen un Utbalanzeeren, dat Looslaten - allens wiest op Saken hen, de allerwegens in de Welt 'n Bedüden hett - nich bloots in'n Alldag, man wiet door över weg bit na de Politik.

De Kopp mit sien Grips un Verstand alleen langt doorför nich hen. Dat Geföhl, dat deep in uuse Seel un in'n Lief inwassen is, mutt mit doorto kamen. Geföhl, so hett de Philosoph Lichtenberg dat maal opschreben, dat sünd villicht de Resten vun'n richtige Wetenschapp över de Minschen, de över veele Jahrhunnerten mit uus hooch wussen is.

As Minschen dröfft wi uus nich op dat verlaten, wat de Verstand uus seggt. Wi mööt ook na binnen lüüstern un mit uus Geföhl achter de Resten vun düsse oole Minschen-Wetenschapp her sien. De op de Schullern vun anner Minschen rümkladdert, de kann dat goot begriepen - wenn he dat will, versteiht sik.