Speegelbiller

von Detlef Kolze Denn un wenn maal hett de Oole sien Speegelbild vör Oogen. Dat helpt, wenn wi uus af un an vun buten her bekieken doot, meen he - dat wi uus fragen köönt: "Segg maal, wat mookst du hier op düsse Welt eegenlich den heelen Dag?" Annerletz keem he woller maal an’n Speegel vörbi un lüüster sik för’n Oogenblick sülbens in’t Gesicht. Denn müss he grienen. He keek sien Kunterfei op de Schiev noch maal nipp un nau an un brummel: "Jungedi, wat hest du dat goot!" Doorbi weer de Oole oftins afsluuts nich tofreden mit sien Leben. He grantel an düt un dat rüm, kunn schimpen un kekeln as man een un arger sik över so veele Saken, dat annere Minschen em woll licht as ’n unglücklichen un trurigen Minschen ansehen müssen. Man doorbi güng em dat üm wat anneres. He wull dat bloots nich still lieden, wenn jichenswat in de verkehrten Bahnen leep, tominnst na sien Meenen. Un doormit he sien eegen Lieden jümmers woller trechtruckeln kunn un doormit em dat Mitlieden mit annere Minschen nich den Hals daal stuken dä, doorför bruuk de Oole den Speegel. Un mennigmaal sehg he sien Speegelbild sogaar annerwegens. Twaars weer dat nich worraftig he sülbens, man he kunn heele Stücken vun sik wies warrn. Annerletz weer he ’n paar Daag an den grooten italieenschen See Lago Maggiore, un direktemang vör sien Finster weer ’n oolen Keerl in Hoff un Gaarn an’t Wurachen. He kreeg de Hark ruut un rakel ’n beten Strunt tosamen, pack sik dat Holt trecht un mook dat in Stücken, hackel de Rabatten un weer doorbi stünnenlang ünnerwegens. Süüßwoll, dach de Oole, hier kannst woller ’n Placken vun di sülbens bekieken. De door buten schient noch goot towege to sien, simmeleer he, süht nich jüst as’n lieden Minschen ut. Un dat is bi di ja bit herto ook noch nich anners. Of de Keerl överhaupt twischendöör maal mitkriegen deit, an wat för’n schööne Eck vun de Welt he leben deit? Wenn düsse Keerl an’t Enn vun sien Gaarn löppt, denn kiekt he bit wiet hen över den grooten See, de Anbargen an’t annere Över, un wiet achtern süht he de richtig hoogen Bargen mit de witten Spitzen vun Snee. Of de Keerl door maal över nadenken deit - or of he bloots över sien Rüüch jammert, wenn he avends in’t Huus kummt? De Oole wunnerwark. Is doch schöön, wenn de Minsch denn un wenn sien Kunterfei in’n Speegel bekieken deit - eendoon of he dat nu worraftig sülbens is or of he doorför twischendöör maal ’n annern herkriegen mutt. För’t Simmeleeren funkscheneert dat eene so goot as dat annere.