Oolen Kraam

von Detlef Kolze

Dat Utsorteeren un Wegsmieten vun oole Saken is gefährlich. Door sitt de Minsch un hett toÂ’n Bispill Â’n grooten Pappkasten mit Schrieberee vör sik - oolen Schiet, de nu opletz doch maal weg mutt. De Minsch kiekt, bläddert, kriggt Â’n paar Zeddels faat, fangt an to lesen, schüddelt den Kopp. Nich to glöven, wat he allens maal mookt hett.

Wat harr he door maal an rüm klütert, woveel Tiet müss he doorför insetten. Wekke Lüüd weern em in düsse Tiet allens in de Mööt kamen. Vör siene Oogen dükert dat Huus op, de Minschen, dat Snacken un Fragen, dat Schimpen, wenn Â’n Saak nich anÂ’t Lopen kamen wull.

De Minsch lüüstert na binnen. Dat güng em an de Seel dunntomalen, sinneert he. Vundaage noch kann he dat föhlen. Siene Seel hett dat fasthollen bit in düsse Daag, ook wenn Â’t eegenlich so utsehg, as weer door nix vun nableben. Un nu schull he dat allens wegsmieten, wat sien Föhlen jüst noch maal woller so dull anpurrt harr? Un liekers geihtÂ’ nich anners: Opletz liggt door opÂ’n Bodden Â’n grooten Bülten mit Pappeer - Resten vun een Stück vun siene Lebenstiet. De Minsch raffelt allens tosamen un smitt den Kraam in de Tünn. Deckel dicht. Ut de Oogen is dat nu, man in siene Gedankenwelt ward dat woll noch wat ramentern.

InÂ’n Book vun den Philosophen Günther Anders harr de Minsch maal lesen, woans Anders in Amerika Â’n paar groote Tünnen kreegen harr. Door binnen steken de Resten vun siene Familie, de vun de Nazis inÂ’n Dood jaagt weern. Dag för Dag seet Anders nu un stöver allens döör, lees hier un door, schreef sik wat op un smeet toletz allens inÂ’n Aben, dat he in siene Bood man bloots so in Sweet keem. Un he föhl sik slecht, schreef Anders, denn he harr dat Geföhl, dat he nu ook dat leste Stück Leben vun siene Öllern ut de Welt bröcht harr. Keen mit dat Wegsmieten ook siene Maleschen hett, de kann dat woll goot naföhlen, wat Anders door seggt - sowat is jümmers Â’n Streek ünnerÂ’n Stück Leben.

För mennigeen stickt door Â’n Barg Arbeit binnen, ehr dat he worraftig wat wegsmieten kann. He dreiht dat noch maal hen un her, schuult na Â’n Eck, woneem he dat Blatt villicht doch noch maal förÂ’n Tietlang bargen kann, un mag denn opletz sowiet kamen, dat nu de dicke Streek maal her mutt. "Dinge fortzuwerfen", schreef Günther Anders bi düsse Gelegenheit, "das ist eben noch schwieriger als diese sinnloserweise weiter zu haben." Düsse Stee in dat Book harr sik de Minsch dunntomalen mitÂ’n groot Krüüz düütlich kenntlich mookt.