Bi de Büx kriegen

von Detlef Kolze Wenn een Minsch deit, wat he nich dröff, denn töövt de annern door op, dat em jichenseen doorför bi de Büx kriggt. Dat mag sik vigeliensch anhören, man dat kann ’n överall in’n Alldag bekieken, un dat gellt sogaar, wenn de Lüüd dat Verbott nich as nödig un verstännig ansehen doot. Wat stickt door woll achter? Wenn to’n Bispill an’n Strand de roode Fahn fladdern deit, denn dröff eegenlich nüms to’n Swümmen in’t Water rin. Twaars hebbt de Oppassers dat denn un wenn maal eenfach vergeten, dat se de Fahn woller rünner holen schulln. Man se gellt eerstmaal, un desterwegen kiekt de vörsichtigen Lüüd door hen un hollt sik door an. Un nu weern door dree Lüüd, de scheren sik door nich üm. Se balschen sik mit Wuppdi rin in’t natte Element, eerst wiet vörn an de Kant, man denn jümmers wieter buten twüschen de anrullen Bülgen. Besünners gefährlich sehg dat för lange Tiet jüst nich ut, un mennigeen vun de braven Minschen füng all an to twiefeln, of he nich ook eenfach so in’t Water rin gahn schull. Man miteens baller ’n besünners groote Bülg op de dree daal, un de öllere Fru küsel in de Brekers rüm, de door mit Bruus un Schuum den Sand hooch leepen. Keen nich dat eerste Maal hier weer, de wüss, dat de Atlantik alltiet för Överraschungen sorgen kunn. Denn pulter so’n Monsterdings den Strand hooch, smeet de Minschen üm un spööl ehrn Kraam weg, wenn se sik to wiet na vörn hen sett harrn. Door spaddeln nu de dree Sünder in de Störtsee, un de annern Tokiekers seten door un grienen sik een. Se weern brav wesen. Denn dat weer ja nich verlöövt, dat Baden un Swümmen. Dat kunn ’n ja an de roode Fahn sehen. Un so weer dat man bloots recht un billig, dachen de Lüüd, wenn de Sünder för ehr unrecht Benehmen so richtig een an de Mütz kreegen harrn. Vigeliensch, woans so’n Minschenkopp funkscheneeren deit un wat för dat Tosamenleben vun Minschen sien Bedüden hett. Wi dröfft eben nich allens so moken, as uus dat jüst in’n Kopp kamen deit. Wi mööt kieken, wat dat an Vörschriften gifft un dröfft jem nich ohn Bedenken an de Siet schuven. Annersrüm dröfft wi Vörschriften ook nich glieks as ’n hillig Gesetz behanneln. Wi mööt uttareeren un fragen, of dat Sinn un Verstand hett. Un wi mööt nadenken, wat uus Doon för dat Tosamenleben bedüden deit. Minschen mööt dat Ümgahn mit Vörschriften in ehrn Alldag stüttig un gewetenhaft öven, dücht mi - sogaar an’n Strand.