He wak

von Klaus Groth (1819-1899) Se keem ant Bett inn Dodenhemd un harr en Licht in Hand, Se weer noch witter as er Hemd un as de witte Wand. So keem se langsam langs de Stuv un fat an de Gardin, Se lücht un keek em int Gesich un löhn sik werhin. Doch harr se Mund un Ogen to, de Bossen stunn er still, Se röhr keen Lid un seeg doch ut as Een de spreken will. Dat Gresen krop em langs den Rügg un Schuder dör de Hut, He meen he schreeg in Dodesangst, un broch keen Stimm herut. He meen he greep mit beide Hann’ un wehr sik vör den Dod, Un föhl mank alle Schreckensangst, he röhr ni Hand noch Fot. Doch as he endli to sik keem, do gung se jüs ut Dör, As Krid so witt, in Dodenhemd, un lücht sik langsam vör.