Mudder un Kind

von Detlef Kolze Dat Foto, dat door in't Blatt afdruckt weer, müss jeeden Minschen an't Hart griepen. Allens weer door to bekieken, wat'n Minschen as'n waorraftigen Minschen wiest - dat Sik-Bekümmern een üm den annern, dat Mitföhlen, dat För-em-Insetten un dat Sachtmödige. Ook dat Leefhebben kunn 'n sehen. Un düütlich to sehen weer ook: Dat gifft keen Utbüxen, wenn't üm dat Dootgahn geiht. Wat wi door op dat Foto vör Oogen harrn, weer 'n Mudder, de op 'n Buuk leeg, mit opstütten Arms. Dicht vör sik holl se ehr lütt Kind in de Hannen. De linke Hand faat ünner den spiddeligen Lief, un de rechte strakel sachten an den lütten Kopp langs. So leeg de Mudder door, heel un deel still, un bekeek ehr Kind. Ehr Blick sehg trurig ut, denn dat lütte Kind weer doot. So stünn dat ünner dat Foto. Intensiv, so stünn dat door, bekeek se ehrn dree Maanden oolen Söhn, "doch dessen Herz hat bereit aufgehört zu schlagen". Wat de Ursaak doorför weer, dat wüss noch keen. Wat dat Verwunnerliche an düt Foto weer: Dat weer keen Minschenmudder, de door so trurig ehr doot Kind ankeek, nee, dat weer 'n Gorilla ut'n Zoo vun Münster. De Lief vun dat Deert weer vull vun bruune Haar, un dat Gesicht weer 'n Apengesicht, as wi dat kennt - mit dat oppluusterte Muul un de platte Nääs. Un liekers: To sehen weer all dat, wat na uus Meenen 'n gooden Minschen utmook mit sien Bistand för 'n annern Minschen, un dat nu jüst an't Bispill vun'n Gorilla. Sowat mag den een un den annern villicht in't Gruveln un in't Sinneeren bringen. Wat bildt wi uus oftins door op in, dat wi Minschen sünd un de Böversten op düsse Welt. Un denn föhrt uus 'n Gorilla vör Oogen, wat wi so faken vergeten doot un wat wi in all uus Doon un Handeln geern so lichthannig an de Siet schuuft - dat sachtmödige Doon un Handeln vun'n gooden Minschen. Sowat mag uus ook in'n Kopp bringen, dat wi as Minschen bi dat geneetsche Grundgerüst to 99 Perzent mit de Minschenapen övereen sünd. Veel is dat nich, wat op uuse Siet för'n beten wat anneres Utsehen sorgen deit. Förwiss, door kummt ook noch doorto, dat Minschen siet 'n paar dusend Jahren ehr Sünnerlichkeiten in't Weertschaften un Tosamenleben ruut klamüüsert hebbt, denn Kultuur hangt eben nich alleen an dat ge- neetsche Matriaal vun 'n lebennig Wesen. Is woll so: Nich alleen, wat wi wesen kunnen, mookt uus to'n Minschen. Dat kummt opletz door op an, wat wi doormit in uuse Minschenkultuur in de Gangen kriegen doot. Kiekt wi uus üm in de Welt vundaage, denn mutt 'n meist denken, dat wi op düt Rebeet ook vun de Gorillas denn un wenn noch wat aflehren köönt.