Beten happenhü

von Detlef Kolze De Oole sett sien Middageten op't Füür. Weer nich mehr veel, man he freu sik jümmers op, düsse Aart vun Allens-in'n-Pott, düsse Löpelkost mit Körbs. He kunn in't Swögen kamen, ook wenn he datsülbige Eten all siet veer Daag op'n Disch harr. Düsse Hokkaido-Körbs weer eenfach bloots wunnerbaar. De Oole stell de Hitt nich so dull an un güng noch maal na 'n Keller hen, dat he sik 'n Glas Wien holen kunn. Rootwien ut Frankriek weer dat, un de mook em jüst so veel Vergnögen as de Körbs. He köff sik düssen Wien in Fief-Liter-Pappschachteln mit den lütten Hahn vörn, dat he sik alltiet sien Glas aftappen kunn. Allens neemoodschen Kraam, man dat funkscheneer vermuckt goot. Denn de Wien steek in so'n Plastikbüdel binnen, de sik tosamen schrumpeln dä, wenn de Wien ruut klucker. Desterwegen kunn door keen Luft nich mit rin sirsen, un de Wien weer ook noch 'paar Weken na dat An-tappen goot to drinken. De Oole sehg, dat sien Wien-Pappkasten woller maal meist leddig weer, un so prökel he door an rüm, bit he ook den lesten Drüppen ruut knuust harr. Glieks weg doormit in'n geelen Büdel, dach he, un ook de Papp- kraam keem glieks an de rechte Stee. De Oole taper mit sien Glas Wien in de Hand woller na baben un böög af na de Stuuv hen. Door gleuster all dat Füür in sien Kaminaben. Funkscheneert goot, dach he vergnöögt. Mookt nich bloots de Wohnstuuv warm, man ook noch dat Water in düssen grooten Pott ünnen in'n Keller, woneem ook de Zentralheizung mit andockt weer. De Oole weer tofreden un lehn sik op sien Pulsterstohl na achtern. Tominnst för düssen Dag weer allens in de Reeg, sinneer he. Allens in de Reeg? He schoot ut sien Stohl hooch un jachter na de Köök hen. Sien Körbs! Verdammig noch maal! Woans kunn sowat angahn, dat he dat nich maal mehr teihn Minuten in'n Kopp behollen kunn. So güng em dat in de leste Tiet nich bloots eenmaal. He düker in jichenseen Doon un Handeln in un verleer sik. In sien Kopp drieseln de Gedanken as lütte Pultergeisters döörnanner, jachtern door baben över Stock un Steen, giggeln hier un bölken door - un opletz harr he vergeten, dat he jüst vörher mit vullstännig wat anners in de Gangen kamen weer. Solang dat Lüttschiet weer, kunn't ja noch angahn, man dat he sien wunnerbaaren Körbs op't Füür nich mehr op Sicht harr, dat güng wiss un worraftig to wiet. "Ja, ja, der zerstreute Professor", harr 'n fröher doorto seggt. Klingt förwiss beter as "Mi dücht, he is all so 'n beten happenhü." Meent avers woll eegenlich datsülbige.