Tuuthoorns

von Detlef Kolze Dat Backen vun "Krüllchen" stünn för den Oolen op't Programm. He seet an'n Kökendisch un schull de Maschien doorför in de Gangen hollen. Klappdeckel tohööcht, mit 'n Löpel den Deeg op de hitte Platt moken, Deckel woller rünner, beten drücken un denn langtiet aftöven, bit so'n lütt Licht an güng. Woller töven, bit dat Licht woller ut weer, Deckel tohööcht, dat Deegstück mit 'n Gabel na de Siet schuven un foorts tosamen rullen, doormit dat nich in de verkehrte Form kross warrn kunn. Denn weer een "Krüllchen" fardig. So'n Krüllchen heet op Plattdüütsch Neejahrskoken or Krüllkoken or Tuut-hoorn. Smeckt wunnerbaar, sünnerlich wenn door noch 'n beten Slacker-maschü rin proppt ward. De Oole kenn dat all langen. Fröher harr dat Tante Käthe mookt, un denn un wenn kreeg he dat maal bi jichenseen Kof-fiedrinken vörsett. Jümmers weer em dat 'n groot Vergnögen, man över dat Backen vun düsse Dinger harr he sik nie nich Gedanken mookt. Nu seet he sülbens an'n Kökendisch un back Tuuthoorns. Wat duur dat allens vermuckt lange, dach he. So harr he sik dat nich vörstellt, as he mit de Klüteree anfüng. Man nu weer door keen Utbüxen mehr. Dat Backen duur eenfach so lang. He müss töven, bit dat Licht eerst an güng un denn woller ut güng, anners weer dat Tuuthoorn nich krusch un knackig noog. So seet de Oole twischendöör un klapp de Oogen dicht. He lüster na dat liese Klickern vun dat Licht. Man he weer bange, dat he wat verpassen kunn, un so klapp he de Oogen jümmers woller unrusig open un plier 'n beten wat kribbelig op dat Licht. Wat door achter steek: De Oole harr dat noch nich in sien Kopp fasthakelt, dat he nich bloots oold weer, man dat he nu ook Tiet harr, veel Tiet. Nix müss mehr op'n Batz passeeren, nix müss mehr kort üm de Eck afmookt warrn. He harr veel Tiet för allens, wat em in de Mööt keem. Förwiss, dat weer ook för den Oolen noch 'n schöön Geföhl, wenn jichenswat so richtig slumpen un fluppen dä, wenn em 'n Saak glatt vun de Hand güng. Man dat müss eben nich mehr pattu passeeren. He kunn door eenfach över grienen, wenn jichenswat hakel un nich vöran kamen wull. Keen Arger mehr, keen Ungedüür, bloots noch mit de Schullern tucksen un wietermoken. Nix anners weer dat eegenlich mit sien Tuuthoorn-Backen. He kunn sik an'n Kökendisch setten un de Tiet lopen laten, kunn suutje den Deeg op de hitte Platt glippen laten un op dat Licht töven un mit siene Gedanken speelen. Versteiht si: Dat Öllerwarrn hett siene Nadeelen, un dat nich to knapp. Desterwegen steiht dat besünners wiet babenan, dat ook de Vördeelen nich verschütt gahn dröfft.Bi 't Tuuthoorn-Backen kunn de Oole een vun düsse Vördeelen goot lehren.