Nich to glöven

von Detlef Kolze De Oole weer hellsch vergrellt. In sien Kopp güng allens döörnanner, un he föhl sik meist 'n beten week in de Knee. Eeenfach weghaut hebbt se dat. Sowat dröff ja woll nich angahn, wurach dat in sien Kopp rüm, dat Minschen so driest un minnachtig mit siene Saken ümgahn kunnen. He föhl, woans sien Hart anfüng to puckern, un he taper döör sien Gaarn un kladder eerstmaal rop op'n Kassbeernboom. Door seet he un achel un schüddel mit'n Kopp. In sien Seel weer de Düvel loos. Nee, sinneer he, ik gah door nich glieks hen. Dat gifft op'n Batz nix as Schandaal, un ik will mi nich mit jem an- leggen, wenn ik so in Raasch bün. Denn fang ik glieks an to bölken un schimp un ramenter as nix Goodes, man wat schall dat allens? Man sowat eenfach döörgahn laten? Nee, dat kunn dat nich geben, un wenn he mit sien Afkaat drauhen müss. Eegenlich wull he Kassbeeren afkriegen, man he keem door nich recht mit in de Gangen. Wenn een Minsch so aasig vergrellt is, denn kann he nich eefach so Kassbeeren afkriegen. In den Oolen sien Kopp drieseln de Wöör un de Gedanken döörnanner. Wenn he nich oppassen dä, dann fünf sien Mund all an, de Gedanken her to seggen. He fluuster vör sik hen, wat he seggen wull. He dach door över na, wat de annere woll doorto seggen kunn. He speel dat Strieden döör. Un he arger sik noch mehr, wenn em nich de rechten Wöör in'n Kopp keemen. Eerstmaal müss he nu doch röver gahn, dach he. He müss mit em snacken, müss em seggen, he schull maal röver kamen, denn so güng dat ja nu nich. He schüddel mit'n Kopp. Allens Schiet un Kaneel, dach he. He kladder woller vun sien Boom rünner un sleek noch maal na de Siet röver, woneem he dat Malöör sehen kunn. Nee, dach he, dat dröff nich wahr sien. Eenfach weghaut. Se hebbt dat eenfach weghaut. Door harrn se doch tominnst maal fragen müsst. In sien Seel ramenter de Woot un de Arger, dat he keen klaaren Gedanken mehr faat kriegen kunn. Dat Een vun düt Leed weer 'n verdreihte Saak. De Ursaak för sien överbasig grooten Arger geef dat gaar nich. Nüms harr door wat weghaut. Allens stünn noch jüst so, as dat schull. De Oole harr dat bloots nich richtig sehen. He kunn dat nich sehen, denn door stünn wat in'n Weg, un so harr he dacht, se harrn dat worraftig weghaut. Un batz füng de Gedankenstorm in sien Bregen an. De Oole dammel döör sien Gaarn un schüddel mit 'n Kopp, man dütmaal över sie eegen Schiet. Wat kann so'n oolen Keerl för'n Esel sien. Is afsluuts nix passeert, wat verkehrt weer, un de Minsch malert sik in sien Kopp 'n Malöör torecht un argert sik meist de Knööp vun de Büx af. Nich to glöven, dach he, afsluuts nich to glöven, wat düsse vermuckte Phantasie in mien Kopp allens tostannen kriegen kann.