
Bremen & Mundart
Namen-Salaat
0 Aufrufevon Detlef Kolze
Roswitha reep vun de Theek her döör de Piesel: "Heinz, willst du noch 'n Bier?" "Ich bin zwar nicht Heinz, aber ich trinke trotzdem eins", heet de Antwoort ut de Eck. De Keerl grien doorto un lüüster na Roswitha hen. De faat sik mit de Hannen över't Gesicht un schüddel den Kopp. Sowat nee, wo kunn dat angahn, dat 'n Minsch sik jümmers woller so dull mit düsse vermuckten Namen vertüdeln dä.
Roswitha harr an düssen Avend keene glückliche Hand nich, wenn 't üm de Namen güng. De Keerls an'n Stammdisch seten nu all siet 'n paar Jahren bi ehr, un dat jeden Dingsdag för 'n paar Stünnen. As dat loos güng, harr se sik vun düssen Hümpel Mannsminschen sogaar maal 'n Foto mookt un achterna de Namen op dat Bild schreben. Dat wies se nu vör, as wull se noch maal klaar stellen, dat se sik worraftig Möh geef, man dat ehr de Namen denn un wenn doch döör 'n Tüdel keemen.
So fummeleersik Roswitha döör ehrn Namen-Salaat, nadem dat Hanne all weg weer. Hanne weer normaal an an de Dingsdags för dat Hen- un Herlopen mit Beer tostännig, man vunavend weer nich veel loos un se harr sik all op'n Padd na Huus mookt. Hanne wüss de Namen ook nich nipp un nau, man se leet jem eenfach weg, wenn se sik nich seker weer. So güng dat ook, denn de Keerls weern op düt Flach nich sünnerlich kiddelhaarig.
Roswitha güng door anners ran as Hanne. Se weer nich bloots de Baasfru vun't
Lokaal, se harr ook Ehrgiez un wull ehr Gäst mit de richtigen Namen ansnacken. So probeer se dat jümmers woller un mehrstendeels funkscheneer dat middewielen ook. Man wenn de Avend lang weer or wenn se eerst eenmaal op'n verkehrten Padd keem, denn leep nix mehr.
"Tschüss, Karsten", reep Roswitha an't Enn noch den lesten vun de Keerls achterher. De dreih sik üm un nöhm Roswitha in'n Arm: "Ik bün Werner, nich Karsten." Un doorbi grien he över beide Ohren un mook sik denn vergnöögt tosamen mit siene Stammdisch-Mackers op'n Padd na Huus.
An so'n Lüttschiet as dat beten Döörnanner kunnen se lichthannig an vörbi-kieken. Denn wat so'n Piesel bruukt, dat weer in düssen Fall allens door - 'n fründliche Weertsfru, noog Beer, nette Lüüd un alltiet wat to'n Besabbeln un to'n Grienen, un wenn 't doorbi üm den Namen-Salaat vun de Weertsfru güng.
Themen: De plattdüütsche Eck von Detlef Kolze