Dinger för allens

von Detlef Kolze Wenn wi vör twintig Jahren 'n Minschen fraagt harrn, wat he denn so allens mit sien Telefoon anfangen deit, denn harr de woll bloots dösig kiekt. Villicht weer dat jüst so, as wull vundaage een vun uus weten, wat wi mit uus Köhlschapp or mit uuse Waschmaschien moken doot. Köhlen un Waschen, dat is ja woll klaar. Un mit dat Telefoon? Biller moken, Musik hören, Speelen un wat weet ik noch allens. Dat Telefoon is vundaage sowat as 'n Dings-för-allens. Förwiss, jümmers noch loopt de Minschen döör de Straten un telefoneert doormit. Luuthalsig snackt se rüm, lacht, schimpt, drauht - un rings ümto is nüms anners to sehen. Düsse annere hangt an't annere Enn jichenswo op de Eer. Mag wesen he is in Tokio or in New York, wieldess de Teleoneerminsch bi uus de Dörpstraat langs dammelt or in de Stratenbahn sitt. Man dat Telefoneeren speelt all langen nich mehr de eerste Vigelien bi de neejen Telefoons. Dat Fotografeeren kriegt de Dinger middewielen so goot hen, dat mennigeen sien Knipskasten all in't Schapp packt. Ook bi den oolen Radioapperaat or den neejen CD-Player to'n Rümlopen is de Tiet aflopen - dat stickt allens in de Telefoons mit binnen, jüst so as 'n Kalenner or 'n Adressenbook. Morrns opwaken kann di dat Dings ook, un wenn du in jichenseen frömme Stadt nich mehr weetst, woneem du afbleben büst, denn fummelt de Lüüd an ehr Telefoon rüm un weet Bescheed. Wi bruukt nich maal mehr üm de Fraag strieden, keen denn nu vör 30 or 40 Jahren Weltmeister in't Footballspeelen weer or wat de Präsident vun Bosnien-Herzegowina för'n Namen hett. Wi könnt seker sien, dat jichenseen na siene lütte Telefoneer-Schachtel fummeleert un na korte Tiet de Antwoort praat hett. Wat ik doormit seggen will? Dat wi vör nix in Sekerheit sünd. Keen weet, of wi nich baldook mit uus Köhlschapp telefoneeren or Biller moken könnt. Un desterwegen segg ik: Oole Lüüd, blievt op de Wacht! Un nich bange sien, ween een Dag dat neeje Köhlschapp to snacken anfangt un den Vörslag mookt, dat frische Melk köfft warrn mutt. Un junge Lüüd, loopt nich achter jeedeen Schiet achterher, anners behollt de Oolen noch recht, dat de Welt verrückt ward.