Landünner

von Detlef Kolze

De Oole seet op'n Pott un bekeek sik de Welt rings ümto. Veel weer dat nich, wat he door vör Oogen harr. Man he weer in düt Apartment nich to Huus, un so taper he mit siene Oogen överall langs. De Waschkumm harrn se inboot, över de Badewann bammel 'n spillerigen Vörhang, dat 'n door ook duschen kunn. Dat Bidet harr sogaar 'n Deckel, wunner he sik.

Un ünnen an de Siet vun de Dusch keeken twee Stücken Rohr ut de Wand. Dat eene hüng all 'n beten scheep, denn dat harr se bi't Inboon to dicht an de Duschwann ran prökelt. Wat dat woll to bedüden harr? Worüm laat se eenfach so twee Rohren ut de Wand kieken?

He bekeek sik de beiden Stumpen. Vigeliensch sehg dat ut, denn beide harrn se sowat as'n Kapp baben rop kreegen. Schull woll nich so groffbannig utsehen, simmeleer de Oole. He fummeleer vörsichtig an de Rohrstücken rüm, ruckel hier hen, drück door hen.

Un denn höör he bloots liesen wat klacken, un dat Water füng an to lopen. Nich veel, un liekers weer de Strahl meist fingerdick un leep suutje un stüttig op den Footbodden vun de frömme Baadstuuv.

De Oole grabbel över de Kacheln un söch, of door 'n Stoppen or sowat ruut flogen weer, man he kunn nix finnen. He föhl, dat em de Sweet op de Steern stünn. Dat Water harr sik intwischen in den heelen Ruum utbreedt, un siene Knee weern all natt.

Dat Water leep stüttig wieter. He stünn op un keek, of door enerwegens wat to'n Afdreihen weer. Dat müss doch sowat geben, achel he un jachter ut de Döör. Villicht ünnen, door weer ja noch 'n anner Baadstuuv. He grabbel na dat Licht, as dat bloots 'n Knall geef un op'n Batz allens düüster weer.

As he sik na de Trepp trüch fummelt harr, höör he dat Water vun baben her na ünnen kluckern un pladdern. He müss de Saken hooch stellen, keem em dat in'n Kopp. An besten ook de Döör open moken, dat allens na buten weg kopen kunn. Man ünner sien Apartment weer 'n Piesel, schaat em dat in'n Kopp. He kunn all opreegte Stimmen hören, meen he.

De Oole seet op de Trepp, merrn twüschen dat pladdern Water, un föhl, dat he an'n heel Lief dat Bevern kreeg. Düsse vermuckten Stumpen, dat dösige Apartment, dat verdreihte Rümfummeln an Saken, vun de he nix verstünn.

He stünn mit'n Rupps op - un wunner sik, wat em door twischen de Knee bammel: Siene Büx. Verbaast dreih he sik üm. Keen Waterfall mehr to sehen, keen fingerdicken Strahl ut de Wand. Allens dröög. Bloots achter em dribbel dat Water in't Klo. Vermuckte Kist, dach de Oole, un dat passeert di jümmers woller.