Nie wieder

von Detlef Kolze

Mai più - dat is Italieensch. Op Hoochdüütsch meent dat "Nie wieder!" Wenn de Oole düsse twee Wöör af un an maal in jichenseen Opernarie to hören kreeg, denn keem he jümmers in't Sinneeren, denn dat is 'n trurigen Gedanken, de in düsse twee Wöör mit suseln deit. De Ursaak doorför is heel un deel eenfach: Je öller de Minsch ward, je mehr dükert in sien Leben dat "Mai più!" op. Je mehr Lebenstiet vörbi is, je mehr hett de Minsch beleevt un je mehr doorvun kann nich wedder kamen. "Mai più" - dat is dat Vöruutblinkern vun dat groote Finale in jeedeen Minschenleben.

"Wir wissen, dass alles was kommt, auch wieder geht. Warum tut es dann immer und immer mehr weh?" fraagt de Leedermoker Gerhard Gundermann.

Seker, veele Minschen köönt sik düsse Gedanken eenfach vun'n Hals hollen, wenn se öller ward. Man de Oole weer nich seker, dat se doormit op'n rechten Padd sünd. Denn dat "Mai più" speelt nu maal 'n groote Rull in't Minschenleben, un de wichtigen Saken mutt de Minsch in sien Bregen hen un her dreihen.

De eersten Wöör op Pappeer, dat Kennlehren vun'n leevsten Minschen, de eerste eegen Wohnung, dat Groottrecken vun de Kinner, de Urlaubstieden in Frankriek or Dänemark an't Water - mai più!

Bi den Oolen bammelt an düsse Aart vun Nadenken jümmers ook de Gedank an 'n bestimmten Placken op de Eer mit an. Oftinsfangt he denn an to snacken, dat he door noch maal woller hen will, un he fangt an to swögen, woans em jüst an düsse Stee vun de Eer sien Hart opgungen is. Mehrstendeels blifft dat bi sien Snacken över düsse schöönen Plackens op de Eer. Dat langt ook hen, denn he hett sik noch maal all dat Schööne woller in sien Kopp trüch hoolt. Denn bruukt he door gaar nich noch maal he föhren.

Snacken is wichtig, sä de Oole denn jümmers. Anners mookt uus dat "Mai più" bloots trurig. Döör dat Snacken kummt dat in't Loot, denn wi köönt dat Schööne noch maal direktemang in de Waagschaal smieten. An dat "Mai più" ännert wi natürlich nix, sä de Oole. Dat ward in de lesten Lebensjahren jümmers mehr - door geiht keen Weg nich an vörbi.