Dat Enn vun't Leed

von Detlef Kolze Den Oolen sien Fru fröög: "Hest du de Döör vun de Spieskamer afslaten?" Nee, dat harr de Oole nich. Worüm schull he dat ook. "Man de Döör is dicht", sä se, "un se geiht ook nich open." De Oole grummel wat för sik hen un slurr döör de Köök na de Spieskamer. Un in düssen Oogenblick füng 'n Theater an, dat em 'n paar Daag lang in de Mangel nöhm. Denn de vermuckte Döör güng worraftig nich open. De Oole ruckel door an rüm, dreih den Slötel hen un her, klapp de Klink op un daal - nix passeer. Dat allens mook he teihn un twintig Maal, denn he wull dat eerst nich glöven, dat düsse Döör eenfach dicht weer un sik nich een Spier rögen un bögen dä. Denn dat weern nich maal fief Minuten her, door harr de Oole ut de Spieskamer noch wat ruut hoolt, ohn dat he jichenswekke Maleschen mit de Döör harr. Man nu harr he Maleschen. An't Enn vun all sien Ankieken un Rümruckeln un Utprobeeren weer he seker: De Tung or beter de Fall vun dat Slott seet fast. He kunn de Klink op un daal ruckeln, man de Döör bleef dicht. He harr maal leest, dat 'n sowat mit 'n Stück Plastik kureeren kunn, man all sien Versöken leep op Schiet ut. He ramenter mit sien Kohfoot an de Döör rüm, kreeg de Bohrmaschien her un wull sik doormit an de verklemmte Fall ran wurachen - man door keem nix bi ruut as afschrapelte Fingers un Schrammen an de Döör. Twischendöör kreegen de beiden Oolen jümmers woller överdüütlich to föhlen, dat de Döör na de Spieskamer jeedeen Dag all nääslang bruukt ward. Se harrn 'n paar Zippeln för't Etenmoken nödig - schietdiwat! Se wullen wat ut de Köök weg rüümen - vermuckte Döör! Se müssen den Handfeger hebben - dat dröff doch nich wahr sien! Nich maal an sien Kööm kunn de Oole ran kamen, un dat kunn op de Duur nich goot gahn. De Oole müss mit sien Sinneeren to Ennen kamen. He müss vun de annere Siet ran gahn, dach he, vun de Hängen her. De weern to'n Glück butensiets vun de Döör, un düsse beiden Metalldinger müss he afsagen. Mennigeen kann sik dat villicht vörstellen, wat dat för'n Gewees weer: Döör afstütten, Sagen bloots mit dat Blatt, de Stummels vun de Hängen ruut dreihen, neeje köpen, de Klink afmonteeren, dat tweie Slott ruut prökeln, 'n neejes besorgen un inboon. Stünnenlang weer de Oole doormit in de Gangen. Un wat weer dat Enn vun't Leed? De Döör funkscheneer woller as vörher. Weer jichenswat beter worrn? Nee, natürlich nich. Allens weer bloots woller so as vörher. To sehen weer nix Neejes, afsluuts nix, bloots dat de Döör hier un door 'n beten ramponeert utsehg. Avers wat för'n Opstand! Tja, mummel de Oole. Wenn ik mi dat so bekieken do, denn löppt dat mit de Gesundheet bi't Öllerwarrn ook nich veel anners: Wat för'n Opstand oftins, doormit dat man bloots halfwegs woller so trecht kummt as dat vörher weer.