Dat groote Vergeten

von Detlef Kolze Miene Fru ward narrsch, sä de groote Keerl un stier den Oolen in't Gesicht. Se mookt allens toschannen, wat uus maal tosamen bunnen hett. Se smitt mi Saken vör, de ik gaar nich mookt heff un hett bloots noch wat to nölen, wenn ik mit ehr tosamen sitt. Dat muttst du di maal vörstellen, vertell he. Annerletz fraag se mi, worüm ik ehr dat Geld ut't Pottmonnee ruut klaut heff. Ik verklaar ehr mit veel Gedüür, dat ik sowat noch nie nich mookt heff un dat se dat doch weten müss. Un wat deit se? Du lüggst mi wat vör, schimp se füünsch. Ik weet nich mehr, wat ik moken schall. De Oole keek den grooten Keerl an, de door op sien Sofa seet, as weer he bloots noch 'n trurigen Rest vun sik sülbens. Ik weet, wat du meenst, sä de Oole. Diene Fru is krank. Se leevt nu in't wiete Land vun't groote Vergeten. Alzheimer, seggt se oftins doorto, ofschoonst dat Vergeten nich jümmers so grugelig aflopen mutt as bi de worraftige Alzheimer-Krankheit. Liekers blifft sowat 'n groote Last un Plaag, verseker em de Oole. Man di blifft nix anners över, as dat du di mit düsse Krankheit ut'n anner setten deist. Wenn du 'n Minschen an diene Siet hest, de sik dat Been broken hett, denn seggst du ook nich to em: Riet di 'n beten tosamen un loop loos as jümmers. He kann nich mehr lopen as jümmers. Un diene Fru kann nich mehr denken un föhlen as jümmers. In ehrn Kopp drieselt dat groote Vergeten rüm, dat Geföhl, dat allens nich mehr tosamen passen deit. Se kriggt dat nich mehr klaar, dat in ehr Geldknipp de foftig Euro nich mehr binnen stickt, ofschoonst se sülbens dat Geld annerletz bi't Inköpen ruut nahmen hett. Sowat mookt ehr bange un unseker. Mehrstendeels helpt dat nix, wenn du ehr dat seggen deist - in't Gegendeel: Se ward füünsch un argert sik över diene Sabbelee. Denn dat passt nich mit de Biller in ehrn Kopp tosamen. Du muttst dat nehmen, as dat is. Anners geiht dat nich. Wenn't to laat is, denn is't to laat. Denn mööt wi door döör. De annere keek den Oolen an. Du meenst, se kann door nich för? Un wi köönt door nix an ännern? So is dat woll, antwoort de Oole. Un desterwegen segg ik jümmers: Wi mööt allens versöken, dat uus düsse Saken nich opfreten doot. Wi mööt Honnig sugen ut jeedeen Dag, de uus blifft - un wenn't nix anners is as 'n geruhigen Alldag mit 'n Stünn an't Füür un 'n Glas Rootwien doorbi un 'n beten Snacken un Stillswiegen un Sinneeren. Jichenswenn is't villicht vörbi doormit. Un dat Lachen nich vergeten, grien de Oole den annnern an. Lach över di sülbens, wenn door keen annern wat bistüürn kann. Bruukst bloots op Acht hebben, wat allens Dag för Dag verdweer löppt. Door lachst di kaputt, sä de Oole. Bi mi helpt sowat. Tominnst denn un wenn maal, villicht sogaar mehrstendeels, brummel de Oole noch achterher.