Krattholt

von Detlef Kolze
Dat wuselige Döörnanner vun Berichten un Biller is 'n grooten Knütten för dat Begriepen vun uuse Welt.
"Stimmengestrüpp" nöhm dat de grootorrige Dichtersmann Hermann Broch vör mehr as 50 Jahren. In sien Book "Der Tod des Vergil" schreef he över "das dämonische Chaos aller Einzelstimmen, aller Einzelerkenntnisse, aller Einzeldinge" un meen: "Unrettbar ist der Verirrte im Dickicht eingekerkert."
Dat groote Internet hett dat wuselige Stimmen-Döörnanner in uuse Daag noch wuseliger mookt, denn nu köönt noch veel mehr Minschen ehre Stimmen doortwüschen mengeleeren. Nu steiht noch mehr vun dat gröötste Dummtüüch direktemang blangen de deepsten Wahrheiten, un allens vermegeleert sik to dat "Stimmengestrüpp", dat veele Minschen opletz nich mehr weet, wat in ehrn Kopp vörn un achtern is.
Ook de Oole kraamt un krakelt siet veele Jahren in düt grugelig vertakelte Gedanken-Krattholt rüm. He argert sik över dat, wat na sien Meenen Dummtüüch is, un is vergnöögt, wenn em wat in'n Kopp kummt, dat na sien Meenen Klook un Plie hett. Doorbi is em de Dichtersmann Hermann Broch in de Hannen kamen un 'n groote Help wesen.
Broch fraagt, wat denn nu to doon is in dür groote Döörnanner vun Snacken un Meenen. He weet vun de veelen Minschen, de sik bange un alleen föhlt un de nich weet, woans ehr Leben wietergahn schall. Denn dükert oftins dat Lengen na de eene starke Stimm op, de jem de Richt wiesen deit.
Sowat mookt allens bloots noch leger, sinneert de Oole un freut sik, as he bi Hermann Broch wieter lesen deit. Dat is "Pöbelinbrunst", schrifft de klooke Mann, wenn de Lüüd sik wünscht, "es möge und es müsse in dem Gestrüpp eine ausgezeichnete, eine stärkste, eine außergewöhnliche Stimme geben, eine Führerstimme, der sie sich bloß anzuschließen brauchen".
Nich bloots in Düütschland hebbt wi dat beleevt, wat passeert, wenn düsse eene "Führerstimme" de Richt wiesen deit un wenn sik de Lüüd door op verlaten doot. Nee, seggt de Oole, wi mööt dat Dööranner uthollen un mööt verglieken un fragen un diskereeren - jümmers woller un denn nochmaal.
Dat höört sik förwiss nich bloots na Vergnögen an, meent de Oole. Man dat helpt nich: Ook döör dür Krattholt mööt wi uus döör rackern un raspeln.